"CZASAMI BĘDĘ PIERWSZA A CZASAMI DRUGA"

Ja na czasy nie narzekam...bo by mi moja świętej pamięci babcia palcem pogroziła...ale i Ona mawiała..."że ludziom się w d*** poprzewracało"...jak tu nie wierzyć kobiecie, która wojnę przeżyła, idąc dalej przez życie też lekko nie miała, a zmierzając ku śmierci - śmietanki nie spijała...ale przeżyła życie godnie...pomagała WIĘCEJ niż mogła, wierzyła w ludzi do końca...i zmarła "w zdrowiu"...w sensie że nie cierpiała...nie zmagała się z demencją...rakiem...samotnością...

 

Czasy, w których przyszło nam żyć to jeden wielki PARADOKS. Bo patrząc wstecz (ogólnie rzecz biorąc) żyje się łatwiej, lżej - pod kątem dostępności (do wszystkiego)...jednak jesteśmy bombardowani ogromną ilością bodźców...ilością, która nas przerasta, która wpędza nas w różnego rodzaju choroby...zaburzenia...

 

 

...i tak sobie myślę (łudzę się), że nasze dzieci/wnuki będą od nas mądrzejsze...bo MY wyszliśmy z "nicości" i dopadliśmy się do "wszystkości" i jak mawiała babcia "w d*** nam się poprzewracało"...a nasze potomstwo w dobrobycie się wychowuje (i tu znowu bardzo ogólnie) i nie zachłyśnie się tym tak jak ich "słabi" rodzice...o ile...nie damy dzieciom za dużo tego czego nie potrzebują (zabawki, ciuchy, prezenty, PIENIĄDZE!!!) a damy dużo tego co wpisuje się w ich potrzeby (uwaga, przytulanie, całowanie, czas)...

 

...jeszcze wiele pracy przed nami rodzicami...bo nadal jest tendencja do bycia "numero uno"! Nadal żyjemy na pokaz...idziemy jak ta szara masa za obowiązującymi trendami...bo ja drodzy moi nie rozumiem...za moich czasów korepetycje brało się jak były zaległości, albo problemy w nauce...a dziś...to moda...tak po prostu moda!!!

 

www.demotywatory.pl

 

...kiedyś wszyscy byliśmy równi (ogólnie) i tak było dobrze, to nas łączyło...dziś każdy chce być wyjątkowy (nie ogólnie;/) i to nas dzieli...i tu nie chodzi o kasę...bo nigdy nie było "równości finansowej" na Świecie...chodzi mi raczej o poczucie przynależności "do człowieka a nie do pieniądza"...bo można się przyjaźnić z zamożnym Kowalskim o ile my nie zazdrościmy, a on nie daje powodów do zazdrości...

 

...moje dziecko często powtarza "Ja będę pierwsza" (być może to z przedszkola)...ale uczymy się (z sukcesami) "Czasami ja będę pierwsza a czasami Ty będziesz pierwsza"...

 

...i może ktoś pomyśli, że to słabe podejście do życia...ale wieczne bycie pierwszym...bycie na szczycie...jest męczące...a może i nawet zabiera radość z tego co cenię niezwykle...radość z codzienności...radość z drobnych rzeczy...i jeśli moja córka...kiedyś będzie "pierwsza", to mam nadzieję, że będzie to wynik pasji, ciężkiej ale satysfakcjonującej pracy, wrodzonych zdolności...a gdy "pierwsza" być przestanie to wróci do pięknej codzienności bez łezki w oku:)

 

www.demotywatory.pl

 

 

Życzę właściwego odbicia w lustrze:)

TRADYCJE - WSPÓLNY MIANOWNIK

Po co są tradycje...żeby się chciało...a czemu jest ich coraz mniej...bo nam się nie chce...a szkoda...

 

Tradycje (głównie) kojarzą się ze świętami...no i też szkoda...bo tradycje pięknie odnajdują się w "codzienności"...nadają rodzinom wyjątkowość...indywidualny charakter...bo mimo, że większość ludzi przyrządza sałatki, to każdy na swój sposób:)

 

Tradycje sprawiają, że nasze życie jest "dopięte" - to słowo przychodzi mi do głowy gdy myślę o moich (i tylko moich) tradycjach oraz o tych, które od lat kultywowane są w mojej rodzinie...Tradycja to piękna historia, do której każdy dopisuje siebie...modyfikujemy przepisy...aranżacje...dochodzą nowi członkowie (rodzina, przyjaciele, znajomi)...tradycje zwykle uginają swoją konserwatywność do czasów współczesnych...bo gdyby były nieugięte...to kolacje jedlibyśmy w jaskini:)

 

Gdy jesteśmy dziećmi - wpisujemy się w tradycje zastane, tym samym modyfikując je bezwiednie swoją osobą...gdy wyfruwamy z gniazda i zakładamy własne rodziny...czasami kontynuujemy to co nam znane....a niekiedy sami nakreślamy tradycje, zgodnie z naszymi potrzebami...marzeniami....

 

...może to być zarówno obiad w ulubionej restauracji raz w miesiącu....pieczenie uwielbianych przez rodzinę ciastek w każdy ostatni dzień miesiąca...oczywiście tradycja to nie dwa pierwsze razy...tradycja dojrzewa...potrzebuje czasu, aby nabrać kształtów...starajmy się je kultywować...nie chodzi o to aby było ich wiele, ale o to by ich jakość była na 100%, aby w brzuchu wariowały motylki na myśl o zbliżającym się czasie z nią związanym...aby nasze dzieci chętnie się angażowały...aby...być może...to był powód, który nie raz pomoże "zebrać wszystkich do kupy"...a wiemy w jak rozbieganych czasach żyjemy...

 

...obyśmy nie musieli szukać pretekstu do wspólnych spotkań...działań...ale jeśli zajdzie taka potrzeba...to wykorzystujmy moc tradycji...pielęgnujmy je...aby ich siła działała do końca Świata...i o jeden dzień dłużej:)

DZIEŃ WOLNY OD CODZIENNOSCI

Spontaniczność to słowo, które zachęca do życia - ale nie zawsze, a nawet ośmielę się napisać rzadko jesteśmy w stanie wplątać ją w codzienność. Bo z reguły (choć wiemy jak z tymi regułami jest:) nasz dzień powszedni jest zwykle przewidywalny, zaplanowany, z góry ustalony...No bo praca, zakupy, obowiązki ale i przyjemności związane z dziećmi/partnerami, dodatkowe zajęcia...i cały wachlarz niesklasyfikowanych czynności:)

 

Ja raczej należę do przeciętnych Kowalskich, więc poniekąd wpisuję się w powyższy schemat. I może niektórych to zdziwi, ale ja uwielbiam przewidywalność, ład i skład, porządek...ale...

 

...przychodzi taki dzień, że organizm i zarządzający nim mózg, buntuje się i chce czegoś innego...chce spontanicznych zachowań, aby mógł wykorzystać swoje możliwości...niestety zaniedbywane;(

 

Przewidywalność, powtarzalność sprawiają, że czujemy się w pewnym sensie, a może i w sensie dosłownym bezpiecznie. Są to ramy, które porządkują nasze życie. Jednak w życiu potrzebne są też zmiany... czasami długoterminowe ...a czasami krótkoterminowe...zachowując to poczucie bezpieczeństwa robimy tego jednego dnia lub przez kilka dni coś inaczej niż codziennie.

Ja staram się słuchać mojego organizmu. Jak jestem o godzinie 20.30 bardzo zmęczona, to idę spać...nie korzystam na siłę z czasu wolnego...bo córka śpi. Jak bardzo chcę zjeść coś słodkiego, np. gdy "ręce mi się trzęsą" na widok Snickersa...to go kupuję. Bo od tego jednego biodra się nie rozrosną, a ja zaspokoję potrzebę....hmmm pożądania Snickersa:) 

I tak o to wczoraj...zostałam z córką w domu...nie dlatego, że nie chciało mi się iść do pracy...nie dlatego, że miałam coś do zrobienia...Ostatnio jestem bardzo przemęczona, trochę nerwowa i czułam, że potrzebuje pobyć w domu...po prostu bardzo to czułam:) Czułam też, że chcę ten dzień spędzić właśnie  z dzieckiem...ostatnio miałam tyle na głowie, że po odebraniu dziecka z przedszkola, ugotowaniu obiadu, prasowaniu i wielu innych czynnościach nie starczało mi czasu na poświęcenie uwagi córce. Chodzi mi o prawdziwą uwagę - patrzenie, słuchanie i angażowanie się w "bycie z nią". Więc to był pretekst/okazja/prowokacja aby "być ze sobą całym sobą":)

Dzień nas zaskoczył, bo gdy odsłoniłam rolety zaniemówiłam...Drzewa były pokryte szronem, świeciło słońce a niebo było delikatnie błękitne...tak miało być...to miał być dzień na prawdziwy reset. Pojechałyśmy do sklepu, aby uzupełnić lodówkę i szafki:)...po drodze zatrzymywałam się aby uchwycić piękno oprószonych drzew...niestety telefon ani żaden inny sprzęt nie są w stanie uchwycić zapachu powietrza...a szkoda bo to często nadaje krajobrazom magię...później...już do wieczora bawiłyśmy się w dom...w lekarza...malowałyśmy farbkami...śpiewałyśmy piosenki...oglądaliśmy bajki...i jadłyśmy to na co często nie mam czasu aby przyrządzić. Córka usnęła o 19.30, więc miałam jeszcze chwilę dla siebie...a najlepszą nagrodą jest książka...bo zabiera mnie tam gdzie  fizycznie być nie mogę;)

 

MĄDRY POLAK PO...OPOWIEŚCI WIGILIJNEJ

19 grudnia 1843 roku ukazała się jedna z najważniejszych dla mnie opowieści. "Opowieść wigilijna", bo o niej mowa, była punktem zwrotnym w życiu Charlesa Dickensa. Historia o zgorzkniałym skąpcu miała pomóc pisarzowi wyjść z długów, a jak się okazało stała się najważniejszą w historii opowieścią o Świętach, która doczekała się wielu adaptacji filmowych.

 

Ale ja tu nie o historii "Opowieści wigilijnej" będę pisać ale o tym co najważniejsze, czyli o przesłaniu.

 

Nie jeden z nas (staram się nie używać słów "wszyscy", "zawsze", "nigdy") ma zapędy na sknerę. Ja również musiałam spojrzeć w lustro, gdy miesiąc temu do moich drzwi zapukała wolontariuszka UNICEFU. Wylegitymowała się, więc zaprosiłam do środka. Pani zachęciła do wspierania akcji na rzecz głodujących dzieci w Afryce. Oczywiście się zgodziłam...jednak zawahałam się gdy poproszono mnie o nr konta bankowego w celu aktywowania zlecenia stałego. "Jak to" pomyślałam "Mi się też nie przelewa", ale wyraziłam zgodę, gdy Pani oznajmiła, że mogę z tej opcji zrezygnować w każdej chwili.

Następnego dnia, gdy jeszcze dla pewności zadzwoniłam do UNICEFU w celu weryfikacji danych wolontariusza (UNICEF oczywiście potwierdził, że taki wolontariusz istnieje w ich bazie), Pani podziękowała mi serdecznie za wsparcie akcji...I wtedy do mnie dotarło...przecież ja raz w miesiącu "karmię głodne, być może umierające dziecko"... praktycznie nie odczuję tych kilkudziesięciu złotych...a komuś mogę uratować życie...co za wstyd...jak mogłam się zachwiać, jak mogłam choć przez chwilę zwątpić w słuszność "zlecenia stałego"...

To było skąpstwo moi drodzy...mimo, że staram się pomagać jak tylko mogę (choć i tak zdecydowanie za mało), to jednak myślę o tym, aby MI było dobrze...no tak...cała prawda o człowieku...rodzisz się egocentrykiem...i mimo chęci nie zawsze potrafisz to zmienić... ale ja zmieniam... cały czas nad sobą pracuję...zaangażowałam się w kolejną akcję...bo lepiej mi się rano wstaje...bo czuję, że robię coś co ma sens...bo ja nie zubożeję, a ktoś mimo wszystko zobaczy światełko w tunelu.

I tak to już jest, że ludzie chętniej pomagają w okresie świątecznym, i czują trochę, że odhaczyli dobry uczynek do kolejnych świąt...ale końcówka grudnia to okres podsumowań, a nie początek i koniec pomagania...to czas, w którym powinniśmy/moglibyśmy zapoczątkować czyjeś "lepsze życie", moglibyśmy karmić kogoś cały rok, a nie tylko na święta, lub wspierać jego edukację przez 12 miesięcy a nie jeden miesiąc:(

Czy muszą nas nawiedzić wigilijne duchy, aby otworzyć się na biedę, głód, niepełnosprawność...czy musimy zobaczyć, tak jak bohater "Wigilijnej opowieści" dno własnej trumny, aby obiecać poprawę i dotrzymać słowa...do końca swych dni...

Ja w duchy nie wierzę, ale głęboko wierzę w życie...chcę je przeżyć tak pięknie by moja córka z wielką miłością mnie kiedyś wspominała, aby być może kiedyś ktoś mnie wspomniał z sentymentem... i tak by "najzwyczajniej" w świecie ktoś żył dzięki temu że ja żyłam... 

Stary Rok pożegna się z nami nie pozwalając nam dokonać w nim zmian. Jednak nie jest w stanie zabronić nam ingerować w Nowy Rok. Mamy ogromny wpływ na to, co wydarzy się w przeciągu następnych 12 miesięcy...i wielu kolejnych. Jeśli chcesz zmian, ale nie wiesz jak sobie poradzić z niektórymi sprawami/problemami, to niczym Ebenezer Scrooge angażuj się w teraźniejszość, a przyszłość wybaczy przeszłości...

Drodzy moi...życzę pięknego życia

CD...SAMOTNA WŚRÓD LUDZI 3

...spojrzała w lustro...wiedziała, że musi odnaleźć siebie na nowo...bo przed nią jeszcze tyle dni...tyle nocy...chce za dnia być szczęśliwa...a w nocy spokojna...co ma zrobić...kogo spytać o radę...czy sama znajdzie odpowiedź na pytanie o szczęście? Ona nie wie czym jest szczęście...bo skoro ma wszystko, a nie potrafi odnaleźć w tym upodobania...

 

www.demotywatory.pl

 

...nie wiedziała jak być szczęśliwą, ale wiedziała, że Jej dotychczasowe życie nie było wystarczające...nie żyła w pełni...postanowiła robić wszystko inaczej...zrezygnowała nawet z tych wyczekiwanych wieczorów z mężem...ale tylko na jakiś czas...chciała poznać siebie na nowo...

 

www.temysli.pl

 

...wieczorami wychodzi do kina, na jogę, do kawiarni z koleżankami z pracy...na początku czuła się dziwnie ale tylko przez chwilę...później zapominała, że robi to bo w domu nie miała tlenu...wychodziła oddychać...

 

...mąż odrabia lekcje z dziećmi...a Ona gotuje, ale nie to co zwykle...kupiła kilka książek kucharskich i korzysta tylko z tych przepisów, które wybierają dzieci...to im zadedykowała kuchnię...mąż lubi wszystko co ugotuje...

 

...raz w miesiącu kupuje grę dla całej rodziny...wyznaczyła 2 dni w które bez wymówek wszyscy zasiadają do stołu i spędzają wspólnie czas przy zakąskach i koktajlach...

 

www.demotywatory.pl

 

...rano zostawia mężowi karteczki z hasłami, a on w smsach odpisuje Jej czego te hasła dotyczą...

 

...zapisała się na kurs szycia, bo chce uszyć córce sukienkę na studniówkę...a w przyszłości może ciuszki dla wnuków...

 

...już na nic nie czeka...nie przeczekuje...wzięła życie w swoje ręce...dzieli się nim z rodziną i koleżankami...poszła na terapię, aby "pogodzić się z tatą"...

 

...ma cele...plany...marzenia...brzuch Ją boli coraz częściej...od śmiania...dzieci już nie są obowiązkiem...są przyjaciółmi...kompanami w życiu...rozmowy z mężem już nie kręcą się wokół dzieci, ale przyszłości...chcą zwiedzić Polskę...całą Polskę:)

 

www.demotywatory.pl

 

...czy jest szczęśliwa?...nie ma pojęcia...często się śmieje...pewne rzeczy robi bo musi, ale większość sprawia jej radość...z mężem mają dla siebie trochę mniej czasu, bo ich zajęcia czasami się pokrywają...ale nie martwi się tym...bo dzięki temu mają więcej tematów do rozmów...i zaczęli za sobą tęsknić...odzyskała tlen...oddycha swobodnie...ulga...

CD...SAMOTNA WŚRÓD LUDZI 2

...widziała, że coś jest nie tak, ale to coś nie miało definicji...nie potrafiła sobie zadać pytania...a więc i odpowiedzi nie znała...

...dlaczego niegdyś szczęśliwa...dziś samotna wśród najbliższych...co się takiego stało, że życie, które w kość Jej nigdy nie dało, jest tak ciężkie i męczące...Jak to możliwe, że mając zdrowe dzieci, pracowitego dobrego męża i przywileje, z których korzystają dzięki "godnej" pracy nie dają radości...

 

www.demotywatory.pl

 

...ten dzień był przełomowy...to wtedy pierwszy raz w życiu zadała sobie pytanie: "Dlaczego nie jestem szczęśliwa?", ale po tym pytaniu czuła się jeszcze gorzej...bo nie wiedziała gdzie szukać odpowiedzi...miała wszystko...czytała książkę...zasnęła...

 

...śniło jej się że jest w kuchni. To nie była jej kuchnia...ta kuchnia była nie taka jaką by chciała...wszystko w tej kuchni było nie tak...ale jedno było tak jak by chciała...Ona się śmiała...ze śmiechu bolał ją brzuch...czuła się lekko i beztrosko...w kuchni był jeszcze ktoś...mężczyzna...podeszła bliżej, bo nie była pewna kto to...to był jej tata...ale dlaczego...w jednej chwili poczuła niepokój...On zmarł...a Ona go nie opłakiwała...nie potrafiła...doświadczyła zbyt wiele krzywdy z jego strony...podszedł do Niej...miała spuszczoną głowę...podniósł jej podbródek i spojrzał głęboko w oczy...nigdy wcześniej nie widziała z tak bliska jego oczu...czekała, aż coś powie, a z drugiej strony bardzo tego nie chciała...On nic nie powiedział, przytulił Ją i się popłakał...

 

www.demotywatory.pl

 

...Przebudziła się z bólem brzucha...to od śmiechu...to było tak realne...poczuła dziwne mrowienie w głowie...co to za uczucie...czy to tęsknota...czuje się jak wtedy gdy czeka na męża i gdy tak bardzo za nim tęskni...ale dlaczego...czy tęskni za tatą...

 

Nie chciała odpowiadać sobie na to pytanie...od dawna nie czuła się tak ...spokojna...chciała zatrzymać to uczucie na dłużej...na zawsze...

 

...Poszła do kuchni...stał w niej mąż i robił naleśniki...buzię miał umazaną mąką...chciało Jej się śmiać...ale jak to...tyle razy widziała go umazanego mąką i ją to denerwowało...a teraz zaśmiała się na głos...nie mogła się powstrzymać...znowu poczuła mięśnie brzucha - jak we śnie...mąż też zaczął się śmiać mimo, że nie wiedział z czego Ona się śmieje...

 

...Poszła do łazienki, zamknęła drzwi na zamek, popłakała się...

 

...CDN...

SAMOTNA WŚRÓD LUDZI 1

To nie jest lekki temat...bo samotność to rak, który rozwija się w nas latami...ciężko ją zdiagnozować, bo często otoczeni ludźmi, na samotnych nie wyglądamy...a samotność to nie tylko "babcia, która nie ma nikogo, kto by jej szklankę wody podał". Ten rodzaj samotności często jest dużo łatwiejszy do zaakceptowania. Są i tacy, co samotność wybrali na swojego towarzysza życia...Jednak prawdziwy dramat przeżywają Ci, co są samotni wśród ludzi...otoczeni rodziną, znajomymi, współpracownikami...

 

...nie cieszyło ją to co miała, a miała wiele. Zdrowe dzieci, pracowitego męża, mamę, na którą nie zawsze mogła liczyć, ale mimo wszystko interesowała się jej życiem, przytulne mieszkanie, samochód, który nie zawodził, koleżanki z którymi mogła porozmawiać...lecz Ona nie bardzo z tych dobrodziejstw korzystała...

 

 

Depresji nie miała...bardziej dystymię - cierpiała na przewlekłe obniżenie nastroju...nie zawsze tak było....ale nie wie też kiedy się zaczęło...jednak trwało to latami...bywało różnie: były lepsze i gorsze momenty w Jej życiu...czasami czuła, że życie u wszystkich wygląda tak samo (co paradoksalnie podnosiło ją na duchu), a niekiedy myślała, że jest zmęczona życiem i długo tak nie pociągnie.

 

Pracowała, prowadziła dom, chodziła na zebrania do szkoły...żyła z dnia na dzień. Jej życie kręciło się wokół męża i domu. Bo to właśnie mąż...to On był jej sposobem na życie, wyznacznikiem dnia kolejnego, motywacją w kuchni i atrakcją po pracy...

 

Czekała, oczekiwała, przeczekiwała...nic nie planowała, bo mąż potrafił z dnia na dzień poinformować Ją, że zostanie dłużej w pracy, że wychodzi z kolegami na bilard, że idzie na siłownię (tu była sytuacja stabilniejsza, bo przeważnie chodził na siłownię w poniedziałki i czwartki), że szykuje mu się wypad na ryby, albo impreza integracyjna...

 

 

 

A Ona reagowała różnie: gdy źle się czuła (a często tak było) to było Jej na rękę, że jej "wyznacznik" ma jakieś zajęcia po pracy, jednak gdy czuła się dobrze chciała ten czas spędzić z nim, a gdy on z różnych powodów odmawiał, była wściekła, smutna, sfrustrowana...popołudnie i wieczór trwały w nieskończoność... Dzieci kochała, ale one dla niej atrakcją nie były...bardziej obowiązkiem...odrabiała z nimi lekcje...oglądała TV...bawiły się same...

 

Gdy koleżanki chciały Ją gdzieś wyciągnąć...mówiła, że jest zmęczona, albo kłamała, że ma zaplanowany wieczór z mężem... Jej obiekt westchnień czasami zabrał Ją do kina, było i tak, że niespodziewanie porwał na kolację...i te momenty nadawały Jej życiu sens...Wspominała to w samotne wieczory, w pracy, gdy koleżanki opowiadały o atrakcjach własnego życia...

 

Wypadów było coraz mniej...wspólnych wieczorów też...rozmowy przy obiadach szybko się kończyły...a tematy zaczęły krążyć jedynie wokół dzieci i jego pracy...Zaczęła się dusić we własnym domu...pierwszy raz w życiu poczuła, że są oni (mąż, dzieci) i Ona...już nie czuła, że jest częścią rodziny...

 

...CDN...