RUSZYĆ Z RĘCZNEGO

Czy można ruszyć na ręcznym? Można! Odczuje się opór, ale ruszyć się da. W życiu też często ruszamy na ręcznym. Blokują nas doświadczenia, traumy, przeżycia, wspomnienia, osoby które towarzyszą nam od dzieciństwa do dziś. Jednak nie o to chodzi, żeby z oporem iść przez życie.

Życie jest nam dane tylko raz, choć istnieje powiedzenie "Drugie życie". Jednak wszyscy wiemy, ze jest to metafora. Ja zachęcam ludzi do tego, aby częściej robili podsumowania, wyciągali wnioski i cieszyli się rzeczami najmniejszymi, bo to one tworzą całość.

www.demotywatory.pl

Ruszyć z ręcznego, to też mieć "ciężki" start. Nie wszyscy wychowujemy się w cieple domowego ogniska, nie każdy z nas je codziennie ciepły posiłek czy nosi wygodne buty. Czy jest to sprawiedliwe? Nie wiem. Staram się nie patrzeć w tych kategoriach, czy coś jest sprawiedliwe, czy nie - czy coś mi się należy, czy nie. Lepiej się zastanowić co ja z tym mogę zrobić. Jak godnie żyć i osiągać cele. Nie pozostawiajmy naszego życia w sferze marzeń, bo mamy na nie wpływ. Niech marzeniem pozostanie domek na bezludnej wyspie, a nie konkretny zawód. Szczęście nie jest nam dane, bez względu na to czy jesteśmy bogaci czy biedni. Na szczęście musimy sobie zapracować. Związki się psują choć nie zawsze mamy na to wpływ (mimo wszystko bardzo często), ale to nie znaczy, że moje szczęście się kończy. Szczęście nie jest uzależnione od posiadania mieszkania, stałego partnera, grubego portfela, czy nawet się ośmielę napisać zdrowia. Znam osoby chore przewlekle, nawet zmagające się z nowotworem, a czerpią radość z życia.

www.demotywatory.pl

Minimalizujmy wszelkiego rodzaju opory  w naszym życiu. Nie bagatelizujmy ich, tylko "zwalniajmy ręczny". Co możemy - odpuśćmy, co musimy - załatwmy/zróbmy, co potrzebujemy - naprawmy, a z czego chcemy - zrezygnujmy.
Nie sprawiajmy aby nasze życie było przymusem, jestem pewna, że każdy z nas chce żyć PRZYJEMNIE.

www.demotywatory.pl

Życzę harmonii w życiu;)

...BO EMOCJE MUSZĄ ZNALEŹĆ UJŚCIE...

Emocje towarzyszą nam w życiu codziennym. Nie ma takiej możliwości, żeby w ciągu dnia ich nie doznać. Różnie sobie z nimi radzimy, ale w "świecie dorosłych" jest kilka/naście/dziesiąt sposobów na odreagowanie i uwolnienie się od chwiejnych doznań.

Sprawa trochę się komplikuje w przypadku małych dzieci... Nie zazdroszczę maluszkom, które uczą się Świata, które poznają i wzbogacają język, które nagle czują nieodpartą chęć "przyłożenia komuś" (nie rzadko rodzicowi) - i nie wiedzą dlaczego:( Nie jest lekko dźwigać plecak pełen emocji, które robią z dzieckiem co chcą.

Rodzic staje przed nie lada wyzwaniem, ponieważ słowa do dziecka nie trafiają, na prośby nie reaguje, a im więcej rodzic powie, tym głośniej dziecko krzyczy...

Wiem o czym piszę, bo piszę z autopsji:) Jak sobie z tym poradziłyśmy?

Córka wpadła w szał: wysokie C. Krzyk pewnie miał jakiś podtekst, ale jaki? Nikt tego nie wie, ani ja ani córka:) Nie bardzo wiedziałam jak go wyciszyć, bo wiązanka typu: "Nie krzycz bo to nie ładnie", "Nie krzycz bo będzie Cię bolało gardło", "Nie krzycz bo jest mi przykro" oczywiście nie miały sensu:) Za krzykiem włączył się płacz.

Ciśnienie skoczyło mi do tego stopnia, że musiałam się uspokoić, aby nie "zwariować"... Położyłam się na łóżku i odczekałam chwilę, próbując sobie poradzić z płaczliwym krzykiem. Gdy przez krzyk przedarło się słowo "mama", uznałam że to sygnał, że dziecko chce "pojednania". Więc ostatkami sił ruszyłam do pokoju córki. Spojrzałam na jej bladą od płaczu twarz, usiadłam na dywaniku opierając się o komodę. Spytałam córkę: "Chcesz się przytulić?", córka zerwała się z krzesełka, usiadła na moich nogach i siedziałyśmy tak ok 10 min w milczeniu. Gdy emocje opadły spytałam dziecko, czy lepiej się czuje. Odpowiedziała, ze tak. Następnie spytałam, czy mamusia i tatuś krzyczą? Odpowiedziała, że nie. Ciągnęłam: "Czy chciałabyś żeby mamusia i tatuś na Ciebie krzyczeli?" - oczywiście padło: "nie". Na koniec powiedziałam: "Nie będziemy na siebie krzyczeć?". Usłyszałam, łamiącym się głosem: "nie". I przeszłyśmy do porządku dziennego:)

Czy nie miałam ochoty "przyłożyć" dziecku??? Oczywiście, że tak!!! Ale nie jestem słabym człowiekiem i sama byłam dzieckiem...nie życzyłabym sobie aby ktoś mnie uderzył...

Życzę bezstresowego dnia;)

TOŻSAMOŚĆ MI OBCA...

Nie potrafimy się komunikować. - Jak to, przecież rozmawiamy!

Rozmowa nie wiele ma wspólnego z komunikacją (paradoks - a jednak). To tak jak ze słuchaniem drugiej osoby - słyszę, ale nie słucham...czyli nie rozumiem...

 

Rodzimy się bez umiejętności społecznych...komunikujemy się tak jak potrafimy...zmysłami, płaczem, śmiechem...instynktownie...

 

I może lepiej by było, gdybyśmy na tym etapie się zatrzymali :P Bo później jest już tylko gorzej:)

 

 

Z rodzicami różnie bywa, bo mówią jedno, robią drugie. Krzyczą nie podając argumentów, no chyba że argumentem jest: "Nie możesz, bo ja tak mówię!", lub jeszcze lepiej "Nie rób, bo nie!". No i z tego miejsca zaczyna się nasza edukacja...

- starszy zawsze ma rację

- większy zawsze ma rację

- jak starszy krzyczy tzn że ma powód, a jak nie ma powodu, to lepiej się usunąć z drogi

- trzeba jeść kiedy starszy tego chce, a nie kiedy ja potrzebuję

- trzeba się bawić tak jak starszy pokaże, bo tak jest najlepiej.

 

Tak to mniej więcej wygląda (trochę sarkastycznie, ale sytuacje nam znane:) Nie jest lekko być dorosły, nie jest lekko być dzieckiem.

 

No i mamy zalążek komunikacji. Gdy Jan był Jasiem, dostał jasny przekaz: dzieci i ryby głosu nie mają. Jasiu nie raz dostał klapsa od starszego, bo "nie słuchał", a gdy Jasiu "przydzwonił" koledze w piaskownicy, to znowu dostał lanie z informacją zwrotną: słabszych się nie bije...paradoks...A gdy Jasiu stał się Janem....

 

Znalazł partnerkę życiową...Cudowna kobieta, motyle szaleją...wielkie love...rozumieli się bez słów (bo na początku związku słowa są zbędne:) Pochodzili za rączkę...no to ślub, dzieci.

 

 

A teraz na poważnie.

Gdy dwoje ludzi zamierza wspólnie iść przez życie (lub przez jakąś część życia) to należy na wstępie zrozumieć suche fakty: związek tworzą dwie osoby, które były inaczej wychowywane (nie jest istotne czy dobrze czy źle - inaczej). Do związku przenosimy troszkę naszego taty, troszkę mamy, pewne zachowania rodzeństwa, w sprawę mieszają się też inne osoby znaczące...Druga strona również zabiera do związku swoją rodzinę i swoje zachowania. I zaczyna się spirala: "Ty zawsze...", "Ty nigdy...", "Twoja matka...", "Twój ojciec..., "Znowu to zrobiłeś/aś..." I bum!!!!

 

 

Dzieciństwo się nie kończy...ono trwa wiecznie o ile nie stwierdzimy (będąc już dojrzałymi osobami), że należy pozwolić dzieciństwu odejść z zachowań a pozostać w pamięci. Ton głosu...to nic złego o ile w cudowny sposób połączyły się dwie osoby, które mają podobne "wysokie C"...problem się zaczyna gdy u jednego gołąbeczka rodzice zamiatali problemy pod dywan i nie było krzyku, a u drugiego gołąbeczka analizowano wszystko i wszystkich, unosząc się przy tym emocjami...Czy takie osoby są w stanie się szanować...rozumieć się nawzajem... tak, ale muszą stawić czoła faktom... "U mnie w domu było gwarno, i jeśli ja się czymś emocjonuję, to też za tym idzie mój głos, co nie znaczy, że na Ciebie krzyczę, że Cię nie szanuję..."

 

W związkach codziennie się czegoś uczymy, albo inaczej: w związkach powinniśmy/moglibyśmy się codziennie czegoś nowego uczyć...Druga osoba nie jest nam przypisana do rodziny, tylko sami dokonaliśmy takiego wyboru - sami sobie przypisaliśmy partnera.

 

 

Nie będę się wymądrzać...sama uczę się komunikować...Ale chciałabym zwrócić uwagę na suche fakty: że często przesyłamy sobie sprzeczne komunikaty, odczytujemy emocje powierzchownie, opierając się na własnych doświadczeniach, bagatelizując cudze: 

- jeśli głośno mówię, to nie znaczy, że chcę tym zaznaczyć swoją wyższość - po prostu u mnie w domu głośno się mówiło

- jeśli nie patrzę Ci w oczy, to nie znaczy, że Cię nie szanuję - po prostu kiedyś doznałem/am krzywdy i unikam czyjegoś wzroku (powody mogą być różne)

- jak się pokłócimy, to ty chcesz sprawę przemilczeć, a ja przeanalizować - nie musi to wynikać z różnić płciowych - po prostu u mnie w domu było tak a u Ciebie tak...

- jeśli zwracam Ci uwagę, to nie znaczy, że chcę ci wytknąć błąd - być może mój ton głosu na to wskazywał (tak to odebrałeś/aś) ale tak nie jest...

 

 

Powodów i przykładów jest tyle ile naszych doświadczeń. Ale jak sobie z tym poradzić?

Na nowo uczyć się komunikacji...Jeśli masz małe dziecko to obserwuj je... Może właśnie Ono będzie dla Ciebie inspiracją...Jednak radzę zasięgnąć rady specjalistów, którzy pomogą wyciągnąć wnioski z naszego dzieciństwa (nie mam na myśli analizy, tylko suche fakty).

 

Idąc za dzieckiem...gdy dobrze przyjrzysz się dziecku, zauważysz, że nie mówi: "Ty zawsze", "Tu ciągle", "Ty nigdy"...Powód?

 

www.milosctopasja.com

 

Dziecko nie odnosi się do przeszłości i przyszłości. Ty też tak spróbuj. Zwracaj uwagę na fakty, odłóż na bok emocje...one są zgubne...odczekaj i przeanalizuj fakty. Dzieci częściej się od nas śmieją, (jeżeli już) rzadziej "strzelają fochy", nigdy nie przypisują nam złych intencji...Już nie raz pisałam, że dorośli powinni brać przykład z dzieci, że powinniśmy się inspirować "naszymi arcydziełami" :)

 

https://www.facebook.com/MojeLustro/posts/1732588346987655?pnref=story

 

 

Życzę lekkiego dnia...

UZALEŻNIENI OD DOŚWIADCZEŃ

Kiedyś usłyszałam: "Spisuj swoje cele, bo niespisane pozostają marzeniami". I tak robię, ale tylko z tymi najbliższymi celami. Tym większym pozwalam dojrzewać, modyfikować się, nabierać rumieńców lub po prostu blednąć (widocznie z czasem przestały być atrakcyjne). Słowo pisane ma dla mnie jednak szczególne znaczenie, gdyż mogę do niego wracać z przeświadczeniem, że nie zmieniło ono znaczenia. Sens zdania/cytatu może się zmienić jedynie w związku z naszym doświadczeniem.

 

 

Nie bez powodu zamieściłam powyższy cytat z "Małego księcia".  Gdy czytałam tę książkę, jako dziecko nie przykładałam wagi do tego co "myślał sobie" mały książę. A książka wydawała mi się za długa. Jako nastolatka (w okresie buntu) czułam, że dorośli myślą tylko o sobie, identyfikowałam się z liskiem. Będąc matką pomyślałam, jak ciężko być dorosłym i jednocześnie jak "delikatne" są dzieci, a książka ma za mało stron:)

 

Nie doceniamy wrażliwości dzieci, ich delikatności i pięknej wyobraźni. Nie przywiązujemy wagi do tego ile mają w sobie mądrości, w którą sami jako dzieci byliśmy wyposażeni, a która pod wpływem "uspołecznienia" ulotniła się i zamieniła w "doświadczenie".

 

www.temysli.pl

 

Doświadczenia są dobre i złe. Jedne i drugie są nam potrzebne, ale często przysłaniają nam przyszłość, każą wracać do przeszłości i "utrudniają" teraźniejszość...Nie jesteśmy już w stanie wrócić do własnego dzieciństwa i pomyśleć "co bym zrobił jako dorosły", ale mamy dzieci w rodzinie, możemy czerpać inspiracje z "ich myślenia".

 

Ja nie ukrywam, że moje dziecko jest dla mnie niezastąpionym źródłem inspiracji. Często podsłuchuję jak bawi się zabawkami, jak cudownie z nimi rozmawia. Obserwuję jej reakcje i uczę się najprostszych zachowań, które w życiu "dorosłym" są trudne do odzwierciedlenia. Na nowo interesuję się rzeczami przyziemnymi, bo to właśnie one są największym powodem do radości.

 

www.demotywatory.pl

 

A na koniec zachęcam do przemyślenia zamieszczonego cytatu z "Małego księcia". Zastanówmy się co nas faktycznie interesuje w rozmowie, czy wyciągamy z niej sens, czy tylko liczby potrzebne do porównywania się...

Życzę lekkiego życia:)

JAK SIĘ CZUJĘ - TAK MNIE WIDZĄ

Dobre pierwsze wrażenie - zmora tych, którzy na co dzień mają smutny/zły wyraz twarzy, a są fajnymi/pozytywnymi osobami... Szkoda, że nie zawsze tryskamy energią, nie zawsze mamy przyklejony uśmiech do twarzy, nie codziennie wstajemy prawą nogą - a nigdy nie wiadomo kiedy przyjdzie nam zrobić dobre pierwsze wrażenie:)

Mimo, że staramy się nie wnioskować po pozorach, to i tak wpadamy w pułapkę oceniania. Nie ma dobrej rady dla osób, które borykają się z nieokiełznaną mimiką twarzy - z naturą się nie dyskutuje:) Jest natomiast dobra, złota rada dla osób, które mają tendencję do oceniania (czyli większości z nas), aby "pobawiły się" w wymyślanie powodów dla których mina "przeciwnika" jest taka a nie inna. Nie oceniajmy maski, bo zmieniamy ją w ciągu dnia kilka razy.

Czasami bujamy głową w chmurach i nie kontrolujemy tego, że nasze różne myśli odzwierciedlają się nam na twarzy, albo (tak jak Ja) mamy słaby wzrok i mrużymy często oczy co, też różnie odbija się na naszym wyglądzie. Czasami genetyka sprawia, że mamy opadające kąciki ust, co powoduje, że wyglądamy na smutnych, lub układ górnej części głowy szufladkuje nas jako "niezadowolonych z życia"....a w środku, pod maską znajdują się miłe, życzliwe, pozytywnie nastawione do życia "człowieki".

www.demotywatory.pl

 

Dalej idąc, nie przyczepiajmy łatek tym, którzy w porywach pozwolili sobie na "jakieś" zachowanie, które wg. nas jest "puste". Każdy ma prawo do "resetu", do zachowania się w sposób odbiegający od przestrzeganych przez nas na co dzień "standardów". Nie róbmy niepotrzebnej afery z pojedynczych zachowań - bo one nie świadczą o "całokształcie" człowieka. Pamiętajmy, że my też podlegamy ocenie, odbierajmy innych z "pozytywnym" dystansem. Od oceny/oceniania pewnie nie uciekniemy (patrzmy na życie pozytywnie a nie naiwnie), ale nie oceniajmy opakowania tylko to co jest w środku. Zaglądajmy pod maskę;)

Życzę samych pozytywnych ocen:)

NIE CHCĘ, ALE MUSZĘ - NIE CHCĘ, ALE MOGĘ

Największa zmora dnia/tygodnia? - Wstać z łóżka i  doprowadzić się do stanu pożądanego... Żeby to zrobić trzeba mieć "jakieś" chęci, a żeby mieć chęci, to przydałoby się mieć w miarę dobry nastrój...

www.vialolmania.pl

 

Przychodzisz do pracy z miną do wymiany, i albo się dzień jakoś rozbuja, albo każdy "fałszywy ruch" kolegów z pracy sprawi, że machina ruszy...walec przejedzie po wszystkich planach, a każdy osobnik z którym się zetkniesz będzie Cię irytował...a w tym wszystkim najgorsze jest to, że jutro nie jest weekend, tylko kolejny dzień "wojny".

 

Z kim i o co ta wojna? Paradoks straszny - bo człowiek walczy sam ze sobą, próbując przypisać winę wszystkim i wszystkiemu, a prawda jest nieubłagalna - bo tylko od nas zależy jak odniesiemy się do "tych" wszystkich przeciwności losu...

www.besty.pl

Idąc dalej, rozczaruję wszystkich, którzy myślą, że jest na to recepta (a nie raz słyszałam o złotych radach), bo jedyny sposób na "chęci do życia" o ile nie jesteśmy w depresji (radzę zbadać tarczycę i ewentualnie zasięgnąć porady psychologa/psychiatry) to należy znaleźć źródło radości. Nie uwierzę, że w Świecie, który obecnie proponuje nam niezliczone sposoby i formy odreagowania, "zacieszania" nie znajdziecie czegoś dla siebie.

Ja - człowiek z krwi i kości - również nie zapominam ponarzekać na życie, ale też przełamuję "szarą codzienność" przyziemnymi czynnościami, które odrywają moją uwagę od "biadolenia". Dzięki nim otrząsam się z szarości i bylejakości (chwilowy reset), i po tej stopklatce nabieram kolorów;) Nie żyję zbyt ekstremalnie i nie mam takich zapędów, więc książka, fajna muzyka, spacer, dobry film i niezastąpiony rower są moją stopklatką. Lecz wszystkie te "zacieszacze" należy stosować świadomie, skupiać się na nich, myśleć o tym, że są przywilejem, bo są. Nie oszukujmy się, że zwykłe wyjście na rower, posłuchanie muzyki (takiej na jaką mamy ochotę) nie w każdym miejscu na Ziemi jest możliwe/dozwolone.

www.vialolmania.pl

 

www.temysli.pl

 

 

Szanujmy codzienność, a przestanie być codziennością:) Doceniajmy fakt, że na wiele możemy sobie pozwolić.

www.zszywka.pl

ŻYCIE NIE JEST KONIECZNOŚCIĄ - ŻYCIE JEST PRZYWILEJEM - PRZYJEMNOŚCIĄ!

Życzę wielu przywilejów w życiu:)

 

SCHOWANI ZA LUDŹMI

Dużo łatwiej jest mieć swoje zdanie i trzymać je dla siebie, niż wypowiadać je na głos. Wiadomo, że nie ma takiej dziedziny/tematu, który ma samych zwolenników. Gdy chcemy wypowiedzieć głośno swoje zdanie, to o ile nie jest ono wypowiadane publicznie może zyskamy uznanie, lecz gdy nasze zdanie trafi do większej grupy odbiorców musimy się liczyć z tym, że stanie się ono tematem do dyskusji. Niestety dziś dyskutujemy trochę inaczej...zwłaszcza "w Internecie", gdzie nie widzimy czyjejś twarzy, gdzie nie patrzymy sobie w oczy, gdzie jesteśmy anonimowi...Dyskusja zamienia się w falę "hejtu" lub/i ochów-achów.

Nie bardzo rozumiem ludzi, którzy wypowiadają się na tematy, o których nie maja pojęcia, bądź po prostu rzucają puste, negatywne komentarze, których celem jest poniżenie  osoby zamieszczającej "wywód". Zdaję sobie sprawę, że może to być forma odreagowania własnych frustracji, "słaba" forma leczenia kompleksów, lub nie godzenie się z tematem dyskusji ponieważ jest się "ofiarą", która temu zaprzecza...ale nie tędy droga...Wpadamy w pułapkę negatywizmu, która pogłębia frustracje. Należy sobie zadać pytanie: co daje mi "obrzucanie błotem" innych, jakie korzyści z tego wyciągam, jak czują się osoby "po drugie stronie monitora", jak bym się czuł/a, gdyby ktoś w taki sam sposób potraktował moich bliskich (lepiej odnosić się do uczuć naszych bliskich, ponieważ gdy sami krytykujemy, to na krytykę innych "odbilibyśmy piłeczkę").

Ten post nie bardzo odnosi się do "hejterów", raczej do osób pozytywnie nastawionych na dialog, osób, które nie powinny rezygnować z publicznego wypowiadania się, które nie powinny chować się za innymi. Nie możemy dawać przyzwolenia na "hejt" i chować do kieszeni cenne opinie. Chowając się w cień, pozwalamy błyszczeć osobom, które są wiecznie na "nie". Niestety to "nie", często nie ma związku z konstruktywnym wypowiadaniem się - raczej "nie bo nie".

Nie bójmy się wypowiadać na głos swoich myśli. I nie przejmujmy się, a raczej nauczmy się żyć z tym, że możemy być "ścianą płaczu" dla hejterów. Natomiast Ci, dla których nasze wypowiedzi są cenne, często tego nie komentują tylko się uczą. Więc nawet jeśli przy publicznych wystąpieniach ktoś Was krytykuje (chodzi o krytykę odbiegająca od tematu), to pamiętajcie, ze Wasz głos może być cenny mimo, że nikt tego nie oklaskuje.

Pamiętajmy, że najlepszym lekarstwem na agresje i frustracje jest - SPOKÓJ I OPANOWANIE

Życzę spokojnego dnia;)