NARYSUJ DZIŚ JAK MA WYGLĄDAĆ JUTRO:)

I stało się! Deszcz, szare kolory, kałuże, wiatr - krótko mówiąc NIE WYCHODZĘ Z DOMU!

Ale nie jest to powód do rozpaczy:) Pomińmy domowe porządki, czytanie książek, herbatkę przy okienku:) To już było i do tego wrócimy. 

Dziś zachęcam do innej cudownej czynności. 

Myślę, że większość z nas pamięta ekscytację związaną z kupowaniem kredek, nowych piórników (takich super ekstra:), farbek, pędzelków i innych gadżetów do malowania. Przez jakiś czas od zakupu: kredki były zawsze naostrzone, pędzelki dokładnie opłukiwane z farbek, a w piórnikach panował porządek jakiego nie potrafiliśmy zrobić we własnym pokoju.

Czy pamiętacie jak zapominało się o całym Świecie podczas pracy twórczej? To skupienie, poprawianie, dopieszczanie, ten trans z którego nic nie było nas w stanie wybić. Cudowny moment, szalone pomysły, pobudzona wyobraźnia. Wtedy nie przywiązywaliśmy do tego wagi, ale dziś warto zaznaczyć, że "tworzenie" odstresowuje. Pozwala być "tu i teraz", przenosi nas w Świat gdzie nie ma stresu, rywalizacji, krzyków, oceniania. Fantazjowanie odrywa nas od rzeczywistości, pozwala odreagować. Sprawia, że wszystko jest takie jakie chcemy.

Kup kredki, farbki, blok rysunkowy, kolorowanki. Nie pożyczaj od dziecka - stwórz swój własny piórnik. Możesz sama przygotowywać laurki, kartki z życzeniami na różne okazje dla swoich najbliższych. Włącz kreatywność i wypełniaj nią szare popołudnia. Koloruj swój Świat wtedy gdy o to prosi. Gdy masz gorszy dzień to znak, że trzeba go "pokolorować". Nie chce Ci się? Tylko do momentu aż wyciągniesz swoje cudowne gadżety. Gdy już złapiesz za kredkę to jej nie odłożysz:) Nie pozwól aby telewizor czy komputer przejęły kontrolę - to Ty masz kontrolować rzeczywistość i modelować ją na swój sposób:) W terapiach często pracuje się z "rysunkiem" - popracuj z sobą w zaciszu własnego domu.

Jeśli nie do końca jesteś przekonany/a do malowania, to realizuj inne dziecięce prace twórcze - np. sklejanie modeli, zabawa z plasteliną/modeliną, wyklejanki, odrysowywanie obrazków. Małymi krokami zbliżamy się do Świąt Bożego Narodzenia. Stwórzmy swój unikatowy łańcuch na choinkę, jedyne w swoim rodzaju kartki świąteczne, które wyślemy znajomym z najserdeczniejszymi życzeniami:)

Oderwijmy się od "dorosłych" obowiązków i zajęć - daj się porwać marzeniom, wyobraźni. Stwórz własną tradycję - raz do roku w jesienne ponure dni wracaj do dzieciństwa - koloruj swój świat:)

Życzę kreatywności:)

CZAS TO PIENIĄDZ - CZAS TO ŻYCIE

Dzisiejsze czasy wpędzają nas w pułapkę perfekcjonizmu, powodują, że jesteśmy wobec siebie bardziej krytyczni. Gonimy czas, który nieubłaganie nam ucieka. Nie pozwalamy sobie na błędy, bo wtedy musimy poświęcić dodatkowy czas, aby je naprawić, skorygować. 

Gdybyśmy tak mogli kupić czas...Pewnie chętnych byłoby wielu... Tylko po co nam więcej czasu, skoro tak cudownie go marnujemy: na pstrykanie pilotem, siedzenie w telefonie/komputerze, kolejna wizyta w centrum handlowym...

Ktoś już podłapał ideę kupna/sprzedaży czasu i tak powstał film Wyścig z czasem (2011 - Amanda Seyfried, Justin Timberlake, Cillian Murphy, Olivia Wilde, Matt Bomer). Aby uniknąć przeludnienia w niedalekiej przyszłości, ograniczono ludziom życie, narzucając regulację czasu. Czas stał się jedyną walutą wypłacalną. Bogaci, których stać, by go kupować, mogą żyć wiecznie, biedni muszą wykazać się inwencją, by go zdobyć… Tak więc biedni muszą codziennie walczyć o każdą sekundę, bo mogą nie dożyć jutra...Zachęcam do obejrzenia:) Czasami mi się wydaje, że tak samo wygląda pogoń w dzisiejszych czasach, niektórzy zapłacili za tę gonitwę życiem. Dlatego zwolnijmy, nie jeździjmy aż tak szybko samochodami, nie jedzmy w biegu...Czasu nie oszukamy, to czas może nas oszukać...

 www.demotywatory.pl

Najgorsze w tej gonitwie jest to, że gonimy po to żeby "mieć" a nie po to żeby "być". 
Ciekawe, że ludziom żyjącym na tzw. "uboczach" - z dala od miast, gdzie życie płynie swoim tempem - nie dokucza stres. Mają swoje problemy, ale rozwiązują je w spokoju, bez dodatkowej frustracji.
Natomiast "konsumpcjoniści" notorycznie zmagają się z silnym stresem. Nie radzą sobie z narastającym napięciem i zaczynają wykonywać ruchy, które często ich pogrążają. Koło się zatacza, doba staje się zbyt krótka, miesiące przelatują przez palce...

Kiedyś na Uniwersytecie Trzeciego Wieku, osoby, które można by rzec przeżyły już wszystko, zostały zapytane czego najbardziej w życiu żałują. Odpowiedzi były bardzo podobne:
- "tego czego się nie zrobiło, bo niby nie wypadało, a bardzo się chciało zrobić" 
- "tego, że gdy dzieci wyfrunęły z gniazda, zamiast korzystać z nowych uroków życia, przesiedzieli ten czas przed TV"
- "tego, że nie poszli na dany kierunek studiów, bo realizowali plany rodziców"
- "tego, że przepłakali większość życia, bo żyli tak jak ktoś tego chciał, a oni nie chcieli sprawiać przykrości"
- "tego, że za mało czasu poświęcili dzieciom, czego efektem są problemy z już dorosłymi dziećmi lub dzieci nie utrzymują z nimi kontaktu".

 

www.demotywatory.pl

Odpowiedzi było mnóstwo, ale wszystkie miały związek z tęsknotą,  smutkiem, żalem, winą...

Wiem, że i tak wszyscy uczymy się na własnych błędach, ale popatrzmy czasami w lustro i  wyobraźmy sobie siebie za kilkanaście/kilkadziesiąt lat. Będziemy wtedy robili rachunek zysków i strat. Życzę nam wszystkim, aby zysków było jak najwięcej. Abyśmy u kresu naszego życia mogli spojrzeć w lustro i się do siebie uśmiechnąć, bo przeżyliśmy życie godnie, spokojnie, z miłością i ogólną satysfakcją.

 www.demotywatory.pl

Życzę dłuuugiej, spokojnej, dobrze wykorzystanej doby!:)

DOBRE UCZYNKI CZYNIĄ ŚWIAT LEPSZYM

Robiąc coś dla kogoś - robimy coś dla siebie. Dobre uczynki sprawiają, ze czujemy się lepiej. Mamy więcej chęci do życia, lepsze nastawienie, jakby więcej możliwości. Często nie wymagają z naszej strony zbyt dużego poświęcenia, a nawet żadnego. 

www.temysli.pl

Myślę, że o pomaganiu w cudowny sposób mówi film Podaj dalej (2000 - Kevin Spacey, Helen Hunt, Haley Joel Osment). Absolutny klasyk. Film, który wręcz zmusza do refleksji, zachęca do zmian, prosi o pomaganie innym. Historia, która nakreśla problem alkoholizmu, patologii, ubóstwa, ale przede wszystkim dziecięcej wrażliwości i czystej bezinteresowności. Zasmucić muszę wszystkich, którzy lubią "typowe" happy endy (do poczytania post z 2 listopada) ponieważ ten film niesie ze sobą inne szczęśliwe zakończenie, które należy głębiej przemyśleć. 

Pamiętajmy, że dobry uczynek nie powinien mieć "wagi" - większy/mniejszy, lepszy/gorszy. Gdy wpuścisz kogoś przed siebie w kolejce, zrobisz komuś kawę w pracy, zawieziesz do schroniska paczkę z jedzeniem, albo chociaż koc, oddasz do Domu Dziecka stare zabawki swoich dzieci... Wszystko co spowodowało, że komuś pomogliśmy ma znaczenie, wszyscy jesteśmy do przodu!

www.demotywatory.pl

Nie skupiajmy się tylko na tym czy ktoś potrzebuje naszej pomocy. Dobre uczynki możemy rozdawać "za darmo". Czasami nawet nie wiemy, że komuś jest źle, a robiąc dla niego coś dobrego, możemy wiele zmienić. Zmieniamy jego stosunek do Świata, naszą rzeczywistość, inspirujemy innych do pomagania. Dobro do nas wraca - dziś, jutro, za miesiąc, za rok...kiedyś... Ale nie oczekujmy tego, bo to nie jest idea pomagania. Ideą jest bezinteresowność!

 www.demotywatory.pl

Bardzo serdecznie zachęcam do głębszej refleksji. Postawmy się po drugiej stronie lustra, poobserwujmy jak wiele dobrego można zrobić małymi uczynkami. Ile uśmiechów zapalimy jednym gestem. Nie odkładaj na jutro - zrób to dziś:)

Życzę duuuużo pozytywnego zaangażowania:) 

NAPISZĘ DO CIEBIE LIST NA PAPIERZE

Czy pamiętacie te motylki w brzuchu gdy zaglądaliśmy do skrzynki pocztowej z nadzieją, że jest w niej list, na który czekaliśmy od kilku dni? Czy pamiętacie ile razy czytaliśmy ten sam list z myślą, że coś przeoczyliśmy, czegoś nie doczytaliśmy, albo porostu cały czas było nam mało treści w nim zawartej? 

Cudowne uczucie! Sentyment do charakteru pisma, znaczka pocztowego z innego miasta lub kraju... Domyślam się, że wiele osób trzyma w specjalnych szkatułkach, pamiętnikach, kuferkach najważniejsze dla nich listy, by znowu móc do nich wrócić i poczuć się podobnie jak tego dnia przy skrzynce pocztowej.  

Listy miały cudowną moc analizowania siebie. Był to cały proces: kupowania znaczków i kopert (często pięknej papeterii), zastanawiania się co napisać a co pominąć, wspólnych przemyśleń z koleżankami, przykładania się do starannego pisma, wkładania do koperty czegoś co o nas przypomina drugiej osobie...I ten czas oczekiwania na list zwrotny...Nie bez powodu skrzynki pocztowe były wykonywane z trwałych materiałów:) 

Pisanie listów było niezastąpionym sposobem na pogłębianie znajomości, zwierzania się ze spraw intymnych, budowania napięcia, które jeszcze bardziej zbliżało do siebie dwie osoby. Był to również cudowny sposób na szlifowanie pisma, planowanie wypowiedzi, zbieranie myśli i ważenie słów.

Listy mają również zastosowanie w terapii. Można napisać list, do konkretnej osoby i nigdy go nie wysyłać, albo wysłać i być może wyprostować pewne nieporozumienia, spory...Cenne listy często były oprawiane w ramki, przekazywane z pokolenia na pokolenie, były punktem zwrotnym wielu historii. Doceńmy na nowo ich moc i pozwólmy sobie na chwilę zapomnienia.

Pamiętajmy również o naszych cudownych dzieciach. Zarażajmy je wrażliwością, estetyką, sentymentami... Zachęcajmy do pisania listów do Świętego Mikołaja, podkreślajmy jak ważne jest aby przemyślały jaki chcą prezent, bo mogą wybrać tylko jeden wymarzony:) Święty Mikołaj ma tylko jedną noc na obdarowanie wszystkich dzieci na całym Świecie drobnymi upominkami. Historia Świętego Mikołaja uczy pokory i pobudza wyobraźnię. Dobrze przekazana chroni przed konsumpcjonizmem i pozwala cieszyć się dłużej wymarzonym prezentem. Jeśli dziecko zapragnie czegoś bardzo drogiego, możemy mu odpisać w imieniu Świętego Mikołaja i delikatnie zasugerować, że Mikołaj dysponuje skromniejszymi prezentami, ponieważ chce, aby wszystkie dzieci były równo traktowane.

www.demotywatory.pl

Życzę motyli w brzuchu... :)

NIE NARZEKAJ A BĘDZIE HAPPY END

HAPPY END...Uwielbiamy ten zwrot, bo daje nadzieję, pobudza wyobraźnię na dalsze zakończenie, daje poczucie "spełnienia", no i gdzieś tam sobie myślimy, że szczęśliwe zakończenie nas również dosięgnie.

Nawet oglądając horror liczymy na "happy end", bo niedokończone sytuacje, tj. "morderca zniknął, ale nie wiemy jak i gdzie", powoduje w nas niedosyt i rodzą się pewne wątpliwości...

Lubimy happy end-y, ale dlaczego robimy rzeczy, które zdecydowanie nas od tego oddalają? Ponieważ jesteśmy "uzależnieni" od narzekania:)

W myśl poglądów Marcela Pagnol:

Powodem dla którego ludziom tak trudno być szczęśliwymi... 
jest to że zawsze widzą przeszłość lepszą niż była... 
teraźniejszość gorszą niż jest 
i przyszłość mniej pewną niż będzie.

Z narzekania nie wyciągamy żadnych lekcji, narzekanie nie jest konstruktywne, narzekanie nie przynosi najmniejszych rezultatów. Nie narzekajmy bo podnosimy sobie tym ciśnienie krwi, ludzie zaczynają nas unikać, a my wpadamy w spiralę negatywności, wir złudnych przekonań o sobie i Świecie.

 

www.wielkieslowa.pl

Nie zapominajmy, że dopóki nikt nas nie ubezwłasnowolni, to jesteśmy panami nas samych i od nas zależy jaki kierunek życia obierzemy. Nie przypisujmy winy za nasze niepowodzenia innym, nawet jeśli ktoś uczestniczył w popełnianych przez nas błędach. Zawsze mamy wybór, nawet jeśli nie jest on satysfakcjonujący. Czasami jest tak, że przy następnej okazji możemy "odkupić winy":)

 

Gdy życie nas nie oszczędza, to pamiętajmy, że nie musi być tak zawsze. To w jaki sposób postrzegamy rzeczywistość nie jest sytuacją, której nie da się zmienić. Nie gódźmy się na to, aby życie było bez smaku - sami je doprawiajmy. Ubierzmy czasami różowe okulary, przez które widzimy Świat piękniejszym i rejestrujmy te chwile, bo one mogą nam nakreślić drogę do piękniejszej przyszłości:)

 

Życzę happy endu w codziennych sytuacjach:)

MIEĆ CZY BYĆ - KONSUMPCJONIZM ZABIERA RADOŚĆ

KONSUMPCJONIZM DZISIEJSZYCH CZASÓW

Dążymy do poprawy jakości życia. Chcemy, aby nasze dzieci miały lepiej niż my w dzieciństwie... Pytanie tylko - co to znaczy "lepiej" dla dzieci?

www.demotywatory.pl

Czy muszę mieć wszystko co wchodzi na rynek? Czy mam potrzebę posiadania samych markowych ciuchów - co mi to daje? Czy moje dziecko musi mieć najlepsze zabawki? Czy moje dziecko musi mieć "20 kg" zabawek?

Być może na powyższe pytania odpowiecie: Nie muszę - nie musi! I pewnie tak jest, ale mimo wszystko spędzamy większość czasu w pracy, później: zakupy, banki, poczta, fryzjer, ewentualnie piwko/kawa ze znajomymi. No i możemy jechać do przedszkola/opiekunki/babci po nasze ukochane dziecko:) No jest już 18/19 a może nawet 20. No to należy zrobić ewentualny obiad/kolację, wykąpać dziecko, położyć je spać... No i nie starczyło czasu na zabawy i rozmowy - nadrobimy w weekend. A w weekend... jak to w weekend - telefon - facebook, jakieś imieninki, galeria - zakupy... i już wieczór.

"Ja tak nie robię" - powyższe stwierdzenia nie odnoszą się do Ciebie, ale może do Twoich znajomych... W pułapki czasowo-konsumpcyjne wpadamy wszyscy! Pytanie tylko czy się zreflektujesz i "nadrobisz" stracony czas. Kupiłeś/aś już nowy telefon, jakiś czas temu wymieniłeś/aś samochód, no i koniecznie trzeba mieć fajne/modne ciuchy no bo - "jak Cię widzą, tak Cię piszą". Żelazna zasada naszych czasów. Pytanie tylko, czy z tym całym "posiadaniem" jesteś szczęśliwy/a? Czy fakt, że założyłeś/aś nową ekstra bluzkę, spowodował że stałeś/aś się lepszym, szczęśliwszym człowiekiem???

Taka historia:

Pewien mężczyzna, który prowadził mały rodzinny biznes zauważył, że nie nadąża z realizacją zamówień. Stwierdził, że musi zatrudnić kogoś do pomocy. Mijały lata, a mały rodzinny biznes przerodził się w średnie przedsiębiorstwo o zadowalających zyskach. Mężczyzna - szczęśliwy ojciec dwójki dzieci (6 i 8 lat) - coraz więcej pracował, tym samym rzadziej widywał swoje pociechy. Pewnego dnia mężczyzna poprosił o rozmowę swojego przyjaciela, który pracował w hospicjum. Powiedział, że jest w kropce - zamówień jest coraz więcej, i że kolejnym krokiem w rozwoju byłoby wybudowanie większej hali, zatrudnienie ludzi oraz ruszenie z produkcją na Europę. Przyjaciel zapytał:
- Czy to było Twoje marzenie?
- Nie. - odpowiedział przedsiębiorca.
- A co było Twoim marzeniem? - zapytał przyjaciel.
- Aby moje dzieci nigdy nie zaznały biedy, aby chodziły ubrane czysto i schludnie, żeby było nas stać na lekarstwa i żebym mógł im zapewnić przynajmniej raz w roku fajne wakacje.
- I czy to wszystko udało Ci się zrealizować? - dopytywał przyjaciel.
- Tak. Ale marzyłem o jeszcze jednym... - zawahał się mężczyzna.
- O czym marzyłeś...?
- Abym zawsze miał czas dla moich dzieci. Żeby nigdy nie stały w oknie tak jak ja oczekując na tatę. Abym mógł o przyzwoitych godzinach odrobić z nimi lekcje, i nie dzielił swojej uwagi między telefonem a nimi. 
- Czy tak właśnie jest? - dociekał przyjaciel.
- Tego nie udało mi się zrealizować. Dopóki firma była mała, jeszcze miałem czas, ale jak zaczęła się rozwijać to skupiłem się tylko na tym. 
- Czy mogę Ci jakoś pomóc, abyś przestał marzyć o czymś co możesz mieć...- uśmiechnął się przyjaciel.
- Tak. Zadzwoń do mnie raz w tygodniu w godzinach popołudniowych i przypomnij mi jak wiele szczęścia mam w życiu. Wtedy, jeśli będę robił coś co jest związane z pracą - rzucę wszystko i pobiegnę przytulić dzieci i żonę;)
Przedsiębiorca zaczął współpracować z coachem, a jego celem było wzmacnianie więzi rodzinnych i pielęgnowanie dorobku życia, którego dalej nie rozwijał, bo nie był to jego cel:)

Moi drodzy ta historia (w pigułce) na szczęście ma happy end:)  

Pamiętajmy, że można być szczęśliwym i mieć wszystko czego nam w życiu potrzeba - choć osobiście wolę sformułowanie - "czego do życia potrzeba":)

Bohater powyższej historii nie "sprzedał" swojego szczęścia, zainwestował w nie swój cenny czas:)

 "Człowiek naprawdę bogaty to taki, którego dzieci biegną do niego, nawet gdy ma puste ręce."

 

Na zakończenie zapraszam do porównania poniższych obrazków i zastanowienie się jakie wywołują w nas emocje:)

Rodzinny obiad kiedyś...
 

Rodzinny obiad dziś...

Życzę pięknego, rodzinnego popołudnia:)

ODA DO TARCZYCY!!! DAJ SOBIE POMÓC

Zawsze gdy w mojej rodzinie, bądź bliskim otoczeniu pojawiają się jakieś dolegliwości to dokształcam się z medycyny i walczę jak lew o zdrowie najbliższych!

Temat tarczycy jest mi obecnie bardzo bliski (niestety). Nie chcę się nikomu narazić, ale prawdą jest, że lekarze mają duży problem z postawieniem słusznej diagnozy. Mogłabym się jeszcze przyczepić do zakresu wiedzy - często postawienie diagnozy wiąże się z szerszym zakresem wiedzy niż tym jakim dysponują lekarze. Nie chce poruszać kwestii powołania co do wyboru zawodu, ale fajnie by było pójść do lekarza, który żyje tym co robi, pasjonuje się tym i zgłębia swoją wiedzę. 

Ale mamy sytuację zastaną i w niej musimy się odnaleźć. 

Chciałabym Wam przekazać kilka cennych informacji, które być może nakierują Was na problem, z którym się zmagacie, a o którym nie wiecie. Ta wiedza pomoże Wam nakierować lekarzy na słuszną diagnozę, konkretne badania i odpowiednie leczenie. Nie chodzi o to aby szukać choroby na siłę, ale wykluczyć ją na 100%.

Jak wykrywamy choroby tarczycy

Proste:) Należy zbadać pacjenta:) Szkoda tylko, że rzesza pacjentów jest odsyłana od lekarza do lekarza, a dolegliwości się w tym czasie nasilają. Niestety lekarze radzą sobie całkiem nieźle z typowymi objawami, natomiast objawy "nieoczywiste"mogą być spowodowane setkami innych przyczyn. I wtedy zaczyna się wycieczka po przychodnia i szpitalach.

Zacznijmy od objawów, które towarzyszą chorobie Hashimoto:

- ciągłe zmiany nastroju

- kołatanie serca

- lęki

- depresja

- obfite miesiączki lub ich brak

- biegunki bądź zaparcia

- bóle mięśni

- drżenie rąk

- brak powietrza

Jak widzimy są to objawy nieoczywiste, które powinny dać lekarzowi do myślenia, ale często są nakładane na stres, brak witamin, okres przejściowy, itp.

U dzieci często diagnozuje się ADHD, ponieważ Hashimoto powoduje nadpobudliwość, rozkojarzenie, problemy w nauce. Dorosłych natomiast dopada brak energii (Źródło: http://www.jakmotyl.pl/images/dokumenty/oblaskawic-hashimoto.pdf)

Dlatego do potwierdzania chorób tarczycy używa się badań obiektywnych: 

- nadczynność i niedoczynność - badania poziomu hormonów we krwi - najbardziej czułym jest TSH

- powiększenie tarczycy i guzki - badanie USG, w uzasadnionych przypadkach biopsja, przy współistnieniu nadczynności - scyntygrafia (badanie jodochwytności). Przy podejrzeniu tarczycy wewnątrzpiersiowej (zamostkowej) warto zrobić badanie RTG

- zapalenie tarczycy - badanie tzw. przeciwciał przeciwtarczycowych we krwi (aTPO, TRAB) i również badanie USG.

Prawidłowy wynik np. badań krwi nie znaczy, że pacjent nie może mieć guzków tarczycy. Tak samo prawidłowy wynik USG nie znaczy, że pacjent nie może mieć niedoczynności lub nadczynności. Aby ocenić czy jest czy nie ma choroby tarczycy potrzebne są przynajmniej badania USG i hormonów, w zależności od tych wyników - inne badania. Pamiętajmy, że rozpoznanie choroby Hashimoto wyłącznie na podstawie miernie podwyższonego miana przeciwciał jest niepewne (Źródło: http://www.endokrynologia.net). 

Choroba Hashimoto to choroba autoimmunologiczna, związana z zaburzeniami układu odpornościowego. Układ odpornościowy zamiast bronić organizm przed infekcjami, wytwarza stan zapalny we własnych tkankach. Przyczyny tego zaburzenia nie są całkowicie wyjaśnione – wśród nich znajdują się na pewno predyspozycje genetyczne, a czynnikiem wyzwalającym (ale nie przyczyną) mogą być stresy (Źródło: http://www.endokrynologia.net).  

Jeśli chcecie bardziej szczegółowo poznać Hashimoto, odsyłam na strony:

http://www.jakmotyl.pl/images/dokumenty/oblaskawic-hashimoto.pdf (niezwykły artykuł)

http://www.japonskimotyl.pl/p/hashimoto.html

http://www.endokrynologia.net

Życzę zdrowia:)