MUSZĘ SIĘ SOBIE POŚWIĘCIĆ

Żyjemy dla innych, bo ich kochamy, bo tak wypada, bo nie mam innej recepty na życie...A nasze życie upływa pod znakiem zapytania...Przelatuje nam przez palce...i nagle BUM! 20 lat - poświęcamy się studiom, 30 lat - poświęcamy się dzieciom, 40 lat - nadal poświęcamy się dzieciom, 50 lat - poświęcamy się dzieciom i ich dzieciom, 50+ lat - nie bardzo wiemy komu się poświęcać...

 

A nasze potrzeby, marzenia, ambicje, przyjemności?? Nie zdążyliśmy ich zrealizować, nie chciało nam się bo nie mieliśmy siły, czasu, możliwości... Teraz pewnych rzeczy już nie załatwimy, bo czasu nie cofniemy, a nawet jeśli część z nich moglibyśmy zrealizować, to jak? Za co najpierw się zabrać? Jak gospodarować czasem i chęciami...

 

www.demotywatory.pl

 



Na realizowanie marzeń, siebie samych nigdy nie jest za późno. Zawsze jest dobry czas, a podobno im jesteśmy starsi tym bardziej właściwy moment, ponieważ dzieci są odchowane, wnuki nas odmładzają, a czasu jakby więcej:) To taka mała zachęta do osób 50+. A osoby 20+ zachęcam do: nie odkładania wszystkiego na później. Planowanie ciąży, szukanie mieszkania, kupno sokowirówki, zdobycie się na odwagę w związku z własną metamorfozą, zmianę pracy.

 

www.zszywka.pl

 

Oczywiście, są sytuacje, które naturalnie wymagają czasu...ale małymi krokami można się do nich zbliżać.

 

Obecnie na planowanie ciąży nigdy nie jest dobry czas. A to kariera, a to nie ten partner, a to kredyt, a to budowa domu...A potem 35 lat, 40 lat i usilne/bezsilne starania...

 

Planując zakup (pewnie wszyscy myślimy o kredycie:) mieszkania, być może trochę czasu upłynie aż tego dokonamy, ale możemy zacząć rozglądać się za idealnymi płytkami, panelami, kolorami, meblami, itp. Możemy w tym inspirować się aranżacjami mieszkań w Internecie. Wtedy istnieje większe prawdopodobieństwo, że nie kupimy i nie zrobimy nic pod wpływem emocji i presji czasu:)

 

Chcąc kupić sokowirówkę, możemy to zrobić od ręki - mając pieniądze - lub odkładać po 2zł dziennie (jakże to mała, osiągalna kwota:), aż uzbieramy pełną kwotę na wymarzony sprzęt.

 

Chcąc coś w sobie zmienić po prostu to zróbmy:) Jak włosy okażą się za krótkie - to odrosną, jak kolor będzie za jasny, to przefarbujesz, jak chcesz schudnąć to kup super ekstra buty do biegania i bez wątpienia pokusisz się aby "pokazać je Światu":)

 

www.demotywatory.pl

 

Realizujcie siebie, bez względu na wiek - nie żyjmy tylko dla innych - podkreślam słowo tylko. Nie dopuszczajmy, aby nasze życie, które bezapelacyjnie jest nam dane, przeżyli za nas inni, aby przeleciało nam przed oczami.

 

Róbmy dla innych tyle ile możemy, ale nie odbierajmy sobie tym samy prawa do własnego życia, szczęścia, potrzeb... Nie zapominajmy, że dzieci wyfruną z gniazda, życie nie trwa wiecznie - nie znamy dnia ani godziny...Poświęcajmy się dla innych, ale pamiętajmy, że sobie również jesteśmy winni poświęcenie. Jeśli obecnie czujecie, że wiele Wam w życiu umknęło, to nie pozwólcie, aby to uczucie pozostało z Wami na dłużej.

 

www.demotywatory.pl

 

 

Życzę realizacji osobistych poświęceń:)

SZCZĘŚCIE = DOCENIANIE

O szczęściu można wiele pisać, mówić, czytać - ale jak jest z jego doświadczaniem? Słyszymy, że ktoś jest szczęśliwy, widzimy to, i zazdrościmy. A my? Co z naszym szczęściem? Czy jak mam lepszy dzień to już jest szczęście? Czy jak kupię sobie coś fajnego to już..? Czy jak coś mi się uda?

Szczęścia nie da się policzyć, zmierzyć...

 

Myślę, że szczęśliwi jesteśmy nawet gdy mamy gorszy dzień. Jak to? A tak to. Gorszy dzień wynika ze złego samopoczucia, z "czyjegoś" powodu - ktoś nas zdenerwował - choć wolę być ostrożna w osądach, ponieważ słyszałam, że "denerwować się, to mścić się na własnym zdrowiu za głupotę innych" - być może:)

www.temysli.pl

 

Wracając do szczęścia, gdy szczęśliwi się nie czujemy. Otóż bycie szczęśliwym to nie lepszy dzień, to proces, który trwa mimo gorszego dnia. Osobom szczęśliwym na pewno łatwiej przez taki dzień przebrnąć bez stanów depresyjnych...:) Jednak zapominamy o docenianiu tych dni, sytuacji, które czynią nas szczęśliwymi. Rzadko myślimy o naszym szczęściu w chwili gdy mamy cudowny dzień - owszem - cieszymy się, ale tak po prostu bez głębszej refleksji, nie doceniając danej chwili.

Gdy bliżej przyjrzymy się sobie samym, naszemu życiu "szczęście" zyska nowy wymiar. Stanie się dostrzegane, będziemy się nim bardziej cieszyć, a tym samym korzystać z jego uroków, magicznej siły:) Pamiętajmy, że jakość naszego życia zależy od nas samych.

www.lovsy.pl

 

Życzę samych szczęśliwych chwil:)

 

 

 

...WRÓCIŁAM DO DOMU DZIECKA...

 

Uzbierałam dwie torby zabawek (jak poprzednio) i  trochę pewniejsza, lecz nadal walcząca ze łzami poszłam do dzieci. Furtka była otwarta, drzwi również. Hol pusty, korytarze puste, wszędzie głucho, z oddali słyszałam męski głos, ale nie potrafiłam go zlokalizować. Z poprzedniej wizyty pamiętałam, że "maluszki" są na górze, więc poszłam tam. W kuchni pusto, w pralni pusto, na korytarzach pusto. Do pokoi dzieci nie ośmieliłam się wejść. Domyśliłam się, że była "jakaś" pora - może drugie śniadanie, może zabawy... Czułam się trochę zagubiona, trochę jakbym wkradała się do czyjegoś domu...

 

 

Na szczęście z jakiegoś pokoju wyłoniła się Pani, którą poinformowałam w jakim celu się tu znalazła. Obiecałam sobie, że osobiście zaniosę zabawki dzieciom...ale Pani tego nie zaproponowała, a ja wypowiadając zdanie "Przyniosłam zabawki dla dzieci, są przebrane i wszystkie w bardzo dobrym stanie" - walczyłam ze łzami...

 

Pani podziękowała, a ja szybko poszłam schodami w dół, aby nikt nie zobaczył moich czerwonych oczu i przyspieszonego oddechu...

 

 

Miałam być silna, miałam być radosna, miałam się chwilę pobawić z dziećmi...wyszło jak wyszło... Z tyłu głowy znowu miałam moją córkę - 2,5 letnie dziecko, które zostało porzucone, albo odebrane rodzicom...z różnych powodów...

 

Ile jeszcze takich wizyt...ile jeszcze czasu upłynie, aż nabiorę siły? pewności siebie? wiary? - jak to nazwać, jak opisać fakt, że nie potrafię spojrzeć na małe istotki, które codziennie powinno się przytulać i mówić im jak bardzo się je kocha...

 

www.temysli.pl

 

Może już nigdy, może zawsze będę zostawiać worki z zabawkami niczym Święty Mikołaj i będę znikać zanim obudzą się/zobaczą mnie dzieci... Może jako świadoma matka, nie potrafiąca zrozumieć sytuacji dzieci z Domu Dziecka/dramatu ich matek już nigdy nie będę potrafiła spojrzeć im w twarz, uśmiechać się do nich i bawić się z nimi jakby nigdy nic...

 

Ale jedno jest pewne...będę tam wracać i próbować, nawet jeśli nigdy mi się nie uda nawiązać kontaktu z dziećmi to przynajmniej będę wiedziała, że robię "coś" co choć na chwilę zapala uśmiech na ich buźkach...

 

 

Życzę...pięknego życia

MÓJ AMULET

Większość z nas potrzebuje w coś wierzyć...i całe szczęście. Wiara wzmacnia, daje nadzieję, pozwala iść do przodu.

Wierzymy w przesądy, w talizmany - chowamy głęboko do szafy rzeczy, które "przynoszą nam szczęście". Przyznam się bez bicia, że też tak robię, bo uważam, że "szczęśliwi Ci, którzy w coś wierzą".

 

 

Zdarzało mi się iść na egzamin ze słoniem, którego dostałam od koleżanki i, który podobno przynosi szczęście:) Wyposażona w dziecięcą naiwność chętnie uwierzyłam w jego magiczną moc:) Oczywiście, na egzamin poszłam przygotowana, a wynik był pozytywny, ale obecność słonia wywołała u mnie poczucie bezpieczeństwa...

 

Idąc dalej... wierzę w przesądy, ale tylko te, w które wygodnie jest mi wierzyć:) Uwielbiam też analizować znaczenie kolorów. Czasami (pewnie podświadomie) podobają mi się te, których znaczenie wydaje się być przydatne życiowo.

Nie zastanawiajmy się nad tym czy to głupie, co inni pomyślą... To nie jest głupie, a ludzie niech myślą. Skupmy się na naszym szczęściu, na naszym poczuciu bezpieczeństwa, na naszym pozytywnym myśleniu.

Dopóki "amulet" służy nam jako "pozytywny szczęściarz" jest ok. Jednak gdy zaczynamy odczuwać lęk na egzaminie - bo nie zabraliśmy słonia, albo trzęsą nam się ręce ponieważ wyszliśmy z domu bez naszej czterolistnej koniczynki... to radzę udać się po fachową pomoc. Nasze życie nie może być uzależnione od różnego rodzaju talizmanów.

www.demotywatory.pl

Życzę czarodziejskiej mocy:)

DAM CI WĘDKĘ..

Jak ciężko mieć i nie dać...Jak trudno jest potrafić i nie zrobić czegoś za kogoś...Jak wielkim wyzwaniem jest wiedzieć i nie powiedzieć...

 

No ciężko, tym bardziej, że mamy silną potrzebę doradzania, pomagania, robienia po swojemu, robienia lepiej niż inni...

 

Ale paradoksalnie robiąc coś za kogoś, pomagamy na chwilę. Często tak jest łatwiej, szybciej, ale rezultaty nie są "satysfakcjonujące". Pomaganie "powierzchowne" oddala nas od wiedzy, od nabycie umiejętności (często niezbędnych w życiu).

 

www.demotywatory.pl

 

W życiu bardzo ważne jest to, czego sami się nauczyliśmy, do czego sami doszliśmy. Daje to poczucie podwójnej satysfakcji:

- dokonaliśmy tego sami

- no i...udało się:)

Jeśli nie uda się za pierwszym razem, to nic, będziemy bogatsi w wiedzę: na przyszłość będziemy wiedzieć czego nie robić, aby się udało. Śmieszne? Może, ale prawdziwe. Metoda prób i błędów, to niezwykle cenny sposób na życie, o ile nie popełniamy namiętnie tych samych błędów.

 

Równie cenna metoda to "wędka zamiast ryby". Gdy nauczymy się "łowić" to przetrwamy najtrudniejsze czasy. Jest to wiedza/umiejętność, której nikt nam nigdy nie odbierze.

 

www.mysli.com.pl

 

Nie wyręczajmy innych, szczególnie osób na których nam zależy. Często słyszę jak rodzice narzekają na dorosłe dzieci, że nic nie potrafią same załatwić, że nadal mieszkają u nich, że nadal pożyczają od nich pieniądze. Domyślam się, że dla dzieci jesteśmy w stanie zrobić wszystko, dla przyjaciela złamiemy nie jedną zasadę, ale należy sobie zadać pytanie: czy? i na ile? pomogę wyręczając bliskich. Czy nie lepiej dać wskazówki, wyjaśnić trudności, wspierać przy rozwiązywaniu problemów...?

 

www.demotywatory.pl

 

Życzę mocnej wędki i wielu złowionych ryb:) 

ZE SPOKOJEM O FRUSTRACJI

Gdy opadamy z sił a górę bierze frustracja...ciężko opanować emocje. Ale jaki jest finisz pobudzenia emocjonalnego...wiemy. Nieracjonalne myślenie, "dramatyzowanie", "czarnowidztwo", itp. 

Ameryki nie odkryłam...wiem, ale przeważnie coś wiemy a robimy to, co każą nam emocje. Jakby tak na chwilę się zatrzymać, wziąć głęboki wdech, popatrzeć w lustro, poobserwować swój dziki od emocji wzrok, napięte mięśnie na twarzy... Zajmie to tylko chwilę, ale właśnie ta chwila wystarczy na odwrócenie uwagi negatywnych myśli od sytuacji.

Gdy komuś o tym mówisz, słyszysz "Ja wiem", ale dzieje się tak, że z tej wiedzy nic nie wynika. Wiedza nie przekłada się na czyny, a teorii nie pozwalamy odzwierciedlić się w praktyce.

Dlaczego serwujemy samym sobie ograniczniki. Nie pozwalamy emocjom "ochłonąć". Przyzwyczajeni do najłatwiejszego sposobu upuszczania negatywnych emocji, idziemy jednostajnie prostolinijnie ku wybuchowi! A po eksplozji - frustracja, że nie potrafiliśmy się ogarnąć i do tego nie dopuścić. Suchość w ustach w trakcie gdybania nad innym scenariuszem, wyrzuty sumienia i żal do samego siebie - obniża samoocenę, odbiera pewność siebie, budzi ograniczone zaufanie do osoby w lustrze.

No i znowu ta wiedza - "Ja wiem, że powinienem to i to". Koło się zamyka, lata lecą, blizny "bezradności" na siebie nachodzą, a my nadal "wiemy".

www.demotywatory.pl

Cóż mogę rzecz - wiedza jest wtedy gdy ją wykorzystujemy w życiu, a gdy zostawiamy ją w tyle głowy staje się głupotą:) Już uspakajam tych, którzy myślą, że każdy popełnia błędy - owszem, ale popełnianie błędów prowadzi do wiedzy, o ile nie popełniamy wiecznie tych samych błędów - bo wtedy to nie wykorzystywanie wiedzy z poprzednio popełnionych błędów - czyli chowanie wiedzy z tyłu głowy i znowu mamy głupotę:)

Trochę sarkastycznie, ale pozytywnie - pośmiejmy się z głupoty, ale nie do bólu. Głupota męczy, odbiera chęci do dalszych działań, więc apeluję, aby nie pozastawiać wiedzy z tyłu głowy. Wykorzystujmy ją, aby się nie męczyć codziennością, aby przestać narzekać na los. Dziś nie wyjdzie, jutro już przemyślę, a pojutrze wprowadzę w życie.

www.demotywatory.pl

Życzę dużo wiedzy i mało głupoty:)  

Z UTĘSKNIENIEM O DZIECIŃSTWIE

Dzieciństwo to okres magiczny. Gdy jest nam źle to czasami marzymy o tamtych cudownych czasach, gdy problemy rozwiązywano za nas, same się rozwiązywały, albo się o nich zapominało.

 

Czy ten okres już minął i nigdy nie wróci? Trochę tak, trochę nie. Już nigdy nie będziemy mali, a nasi rodzice nie wezmą już nas na kolana (chociaż chciałabym to zobaczyć:). Jednak pewne rzeczy sami sobie odbieramy. Wakacje pod namiotami zastępujemy hotelami, skakanie w gumę zamieniamy na fitness, zabawę przy ognisku zastępuje nam bar, długo by wymieniać.

 

Obecnie liczy się to co ludzie powiedzą, co pomyślą. Czy to normalne, żeby 30-40 letni człowiek wspinał się na drzewo? Czy to normalne, gdy skacze po kałużach? Hehe, sama nie wiem, ale wydaje mi się, że nienormalne by było wykonywanie tych czynności nago:P, cała reszta jest w granicach normy:)

Dziś jeździmy na nartach, deskach snowboardowych - kiedyś zjeżdżaliśmy na oponach, kartonach - ile śmiechu, ile frajdy. Czy jazda na nartach śmieszy tak samo co zjeżdżanie na tekturze na czterech literach??? Kolejki na górkach były podobne jak te na orczykach, ale ekscytacja zdecydowanie większa:)

Do czego zmierzam - pozwólmy sobie na chwilę zapomnienia, na podróż w czasie. Zróbmy to, co kiedyś powodowało, że czuliśmy motylki w brzuchu, co sprawiało, że dzień był zbyt krótki, a zmęczenie czuło się dopiero w łóżku.

Być może już nigdy nie doznamy tych samych emocji, ponieważ dzieciństwo rządzi się swoimi prawami - nie ma strachu przed upadkiem, ból szybko mija, rany szybciej się goją, nie ma barier ani wstydu. Ale jesteśmy rodzicami, ciociami, wujkami - zarażajmy

własne dzieci tym co nas hartowało, cieszyło, dawało energię. Róbmy z nimi to czego nam brakuje, do czego tęsknimy.

Ostatnio na spacerze widziałam, jak tata lepił bałwana z córką. Cóż za cudowny widok. Tata lepił bałwana z takim zaangażowaniem, a córka przyglądała mu się nie bardzo wiedząc czy może mu pomagać:) Nie widziała tam dla siebie miejsca, ponieważ tata z niezwykłą energią obskakiwał śnieżne kule i nie do końca zauważał dziecko:) Pamiętajmy, że cofając się do dzieciństwa nadal jesteśmy rodzicami - nie zapominajmy, że nasze dzieci też chcą się bawić:P

Ja nie mogę się doczekać, aż moja córka podrośnie i znowu będę mogła się pobawić domkiem dla lalek!!!!!! Może nawet wezmę dzień urlopu:)

Życzę pięknych wspomnień i cudownych chwil zapomnienia...:)