TOŻSAMOŚĆ MI OBCA...

Nie potrafimy się komunikować. - Jak to, przecież rozmawiamy!

Rozmowa nie wiele ma wspólnego z komunikacją (paradoks - a jednak). To tak jak ze słuchaniem drugiej osoby - słyszę, ale nie słucham...czyli nie rozumiem...

 

Rodzimy się bez umiejętności społecznych...komunikujemy się tak jak potrafimy...zmysłami, płaczem, śmiechem...instynktownie...

 

I może lepiej by było, gdybyśmy na tym etapie się zatrzymali :P Bo później jest już tylko gorzej:)

 

 

Z rodzicami różnie bywa, bo mówią jedno, robią drugie. Krzyczą nie podając argumentów, no chyba że argumentem jest: "Nie możesz, bo ja tak mówię!", lub jeszcze lepiej "Nie rób, bo nie!". No i z tego miejsca zaczyna się nasza edukacja...

- starszy zawsze ma rację

- większy zawsze ma rację

- jak starszy krzyczy tzn że ma powód, a jak nie ma powodu, to lepiej się usunąć z drogi

- trzeba jeść kiedy starszy tego chce, a nie kiedy ja potrzebuję

- trzeba się bawić tak jak starszy pokaże, bo tak jest najlepiej.

 

Tak to mniej więcej wygląda (trochę sarkastycznie, ale sytuacje nam znane:) Nie jest lekko być dorosły, nie jest lekko być dzieckiem.

 

No i mamy zalążek komunikacji. Gdy Jan był Jasiem, dostał jasny przekaz: dzieci i ryby głosu nie mają. Jasiu nie raz dostał klapsa od starszego, bo "nie słuchał", a gdy Jasiu "przydzwonił" koledze w piaskownicy, to znowu dostał lanie z informacją zwrotną: słabszych się nie bije...paradoks...A gdy Jasiu stał się Janem....

 

Znalazł partnerkę życiową...Cudowna kobieta, motyle szaleją...wielkie love...rozumieli się bez słów (bo na początku związku słowa są zbędne:) Pochodzili za rączkę...no to ślub, dzieci.

 

 

A teraz na poważnie.

Gdy dwoje ludzi zamierza wspólnie iść przez życie (lub przez jakąś część życia) to należy na wstępie zrozumieć suche fakty: związek tworzą dwie osoby, które były inaczej wychowywane (nie jest istotne czy dobrze czy źle - inaczej). Do związku przenosimy troszkę naszego taty, troszkę mamy, pewne zachowania rodzeństwa, w sprawę mieszają się też inne osoby znaczące...Druga strona również zabiera do związku swoją rodzinę i swoje zachowania. I zaczyna się spirala: "Ty zawsze...", "Ty nigdy...", "Twoja matka...", "Twój ojciec..., "Znowu to zrobiłeś/aś..." I bum!!!!

 

 

Dzieciństwo się nie kończy...ono trwa wiecznie o ile nie stwierdzimy (będąc już dojrzałymi osobami), że należy pozwolić dzieciństwu odejść z zachowań a pozostać w pamięci. Ton głosu...to nic złego o ile w cudowny sposób połączyły się dwie osoby, które mają podobne "wysokie C"...problem się zaczyna gdy u jednego gołąbeczka rodzice zamiatali problemy pod dywan i nie było krzyku, a u drugiego gołąbeczka analizowano wszystko i wszystkich, unosząc się przy tym emocjami...Czy takie osoby są w stanie się szanować...rozumieć się nawzajem... tak, ale muszą stawić czoła faktom... "U mnie w domu było gwarno, i jeśli ja się czymś emocjonuję, to też za tym idzie mój głos, co nie znaczy, że na Ciebie krzyczę, że Cię nie szanuję..."

 

W związkach codziennie się czegoś uczymy, albo inaczej: w związkach powinniśmy/moglibyśmy się codziennie czegoś nowego uczyć...Druga osoba nie jest nam przypisana do rodziny, tylko sami dokonaliśmy takiego wyboru - sami sobie przypisaliśmy partnera.

 

 

Nie będę się wymądrzać...sama uczę się komunikować...Ale chciałabym zwrócić uwagę na suche fakty: że często przesyłamy sobie sprzeczne komunikaty, odczytujemy emocje powierzchownie, opierając się na własnych doświadczeniach, bagatelizując cudze: 

- jeśli głośno mówię, to nie znaczy, że chcę tym zaznaczyć swoją wyższość - po prostu u mnie w domu głośno się mówiło

- jeśli nie patrzę Ci w oczy, to nie znaczy, że Cię nie szanuję - po prostu kiedyś doznałem/am krzywdy i unikam czyjegoś wzroku (powody mogą być różne)

- jak się pokłócimy, to ty chcesz sprawę przemilczeć, a ja przeanalizować - nie musi to wynikać z różnić płciowych - po prostu u mnie w domu było tak a u Ciebie tak...

- jeśli zwracam Ci uwagę, to nie znaczy, że chcę ci wytknąć błąd - być może mój ton głosu na to wskazywał (tak to odebrałeś/aś) ale tak nie jest...

 

 

Powodów i przykładów jest tyle ile naszych doświadczeń. Ale jak sobie z tym poradzić?

Na nowo uczyć się komunikacji...Jeśli masz małe dziecko to obserwuj je... Może właśnie Ono będzie dla Ciebie inspiracją...Jednak radzę zasięgnąć rady specjalistów, którzy pomogą wyciągnąć wnioski z naszego dzieciństwa (nie mam na myśli analizy, tylko suche fakty).

 

Idąc za dzieckiem...gdy dobrze przyjrzysz się dziecku, zauważysz, że nie mówi: "Ty zawsze", "Tu ciągle", "Ty nigdy"...Powód?

 

www.milosctopasja.com

 

Dziecko nie odnosi się do przeszłości i przyszłości. Ty też tak spróbuj. Zwracaj uwagę na fakty, odłóż na bok emocje...one są zgubne...odczekaj i przeanalizuj fakty. Dzieci częściej się od nas śmieją, (jeżeli już) rzadziej "strzelają fochy", nigdy nie przypisują nam złych intencji...Już nie raz pisałam, że dorośli powinni brać przykład z dzieci, że powinniśmy się inspirować "naszymi arcydziełami" :)

 

https://www.facebook.com/MojeLustro/posts/1732588346987655?pnref=story

 

 

Życzę lekkiego dnia...

UZALEŻNIENI OD DOŚWIADCZEŃ

Kiedyś usłyszałam: "Spisuj swoje cele, bo niespisane pozostają marzeniami". I tak robię, ale tylko z tymi najbliższymi celami. Tym większym pozwalam dojrzewać, modyfikować się, nabierać rumieńców lub po prostu blednąć (widocznie z czasem przestały być atrakcyjne). Słowo pisane ma dla mnie jednak szczególne znaczenie, gdyż mogę do niego wracać z przeświadczeniem, że nie zmieniło ono znaczenia. Sens zdania/cytatu może się zmienić jedynie w związku z naszym doświadczeniem.

 

 

Nie bez powodu zamieściłam powyższy cytat z "Małego księcia".  Gdy czytałam tę książkę, jako dziecko nie przykładałam wagi do tego co "myślał sobie" mały książę. A książka wydawała mi się za długa. Jako nastolatka (w okresie buntu) czułam, że dorośli myślą tylko o sobie, identyfikowałam się z liskiem. Będąc matką pomyślałam, jak ciężko być dorosłym i jednocześnie jak "delikatne" są dzieci, a książka ma za mało stron:)

 

Nie doceniamy wrażliwości dzieci, ich delikatności i pięknej wyobraźni. Nie przywiązujemy wagi do tego ile mają w sobie mądrości, w którą sami jako dzieci byliśmy wyposażeni, a która pod wpływem "uspołecznienia" ulotniła się i zamieniła w "doświadczenie".

 

www.temysli.pl

 

Doświadczenia są dobre i złe. Jedne i drugie są nam potrzebne, ale często przysłaniają nam przyszłość, każą wracać do przeszłości i "utrudniają" teraźniejszość...Nie jesteśmy już w stanie wrócić do własnego dzieciństwa i pomyśleć "co bym zrobił jako dorosły", ale mamy dzieci w rodzinie, możemy czerpać inspiracje z "ich myślenia".

 

Ja nie ukrywam, że moje dziecko jest dla mnie niezastąpionym źródłem inspiracji. Często podsłuchuję jak bawi się zabawkami, jak cudownie z nimi rozmawia. Obserwuję jej reakcje i uczę się najprostszych zachowań, które w życiu "dorosłym" są trudne do odzwierciedlenia. Na nowo interesuję się rzeczami przyziemnymi, bo to właśnie one są największym powodem do radości.

 

www.demotywatory.pl

 

A na koniec zachęcam do przemyślenia zamieszczonego cytatu z "Małego księcia". Zastanówmy się co nas faktycznie interesuje w rozmowie, czy wyciągamy z niej sens, czy tylko liczby potrzebne do porównywania się...

Życzę lekkiego życia:)

JAK SIĘ CZUJĘ - TAK MNIE WIDZĄ

Dobre pierwsze wrażenie - zmora tych, którzy na co dzień mają smutny/zły wyraz twarzy, a są fajnymi/pozytywnymi osobami... Szkoda, że nie zawsze tryskamy energią, nie zawsze mamy przyklejony uśmiech do twarzy, nie codziennie wstajemy prawą nogą - a nigdy nie wiadomo kiedy przyjdzie nam zrobić dobre pierwsze wrażenie:)

Mimo, że staramy się nie wnioskować po pozorach, to i tak wpadamy w pułapkę oceniania. Nie ma dobrej rady dla osób, które borykają się z nieokiełznaną mimiką twarzy - z naturą się nie dyskutuje:) Jest natomiast dobra, złota rada dla osób, które mają tendencję do oceniania (czyli większości z nas), aby "pobawiły się" w wymyślanie powodów dla których mina "przeciwnika" jest taka a nie inna. Nie oceniajmy maski, bo zmieniamy ją w ciągu dnia kilka razy.

Czasami bujamy głową w chmurach i nie kontrolujemy tego, że nasze różne myśli odzwierciedlają się nam na twarzy, albo (tak jak Ja) mamy słaby wzrok i mrużymy często oczy co, też różnie odbija się na naszym wyglądzie. Czasami genetyka sprawia, że mamy opadające kąciki ust, co powoduje, że wyglądamy na smutnych, lub układ górnej części głowy szufladkuje nas jako "niezadowolonych z życia"....a w środku, pod maską znajdują się miłe, życzliwe, pozytywnie nastawione do życia "człowieki".

www.demotywatory.pl

 

Dalej idąc, nie przyczepiajmy łatek tym, którzy w porywach pozwolili sobie na "jakieś" zachowanie, które wg. nas jest "puste". Każdy ma prawo do "resetu", do zachowania się w sposób odbiegający od przestrzeganych przez nas na co dzień "standardów". Nie róbmy niepotrzebnej afery z pojedynczych zachowań - bo one nie świadczą o "całokształcie" człowieka. Pamiętajmy, że my też podlegamy ocenie, odbierajmy innych z "pozytywnym" dystansem. Od oceny/oceniania pewnie nie uciekniemy (patrzmy na życie pozytywnie a nie naiwnie), ale nie oceniajmy opakowania tylko to co jest w środku. Zaglądajmy pod maskę;)

Życzę samych pozytywnych ocen:)

NIE CHCĘ, ALE MUSZĘ - NIE CHCĘ, ALE MOGĘ

Największa zmora dnia/tygodnia? - Wstać z łóżka i  doprowadzić się do stanu pożądanego... Żeby to zrobić trzeba mieć "jakieś" chęci, a żeby mieć chęci, to przydałoby się mieć w miarę dobry nastrój...

www.vialolmania.pl

 

Przychodzisz do pracy z miną do wymiany, i albo się dzień jakoś rozbuja, albo każdy "fałszywy ruch" kolegów z pracy sprawi, że machina ruszy...walec przejedzie po wszystkich planach, a każdy osobnik z którym się zetkniesz będzie Cię irytował...a w tym wszystkim najgorsze jest to, że jutro nie jest weekend, tylko kolejny dzień "wojny".

 

Z kim i o co ta wojna? Paradoks straszny - bo człowiek walczy sam ze sobą, próbując przypisać winę wszystkim i wszystkiemu, a prawda jest nieubłagalna - bo tylko od nas zależy jak odniesiemy się do "tych" wszystkich przeciwności losu...

www.besty.pl

Idąc dalej, rozczaruję wszystkich, którzy myślą, że jest na to recepta (a nie raz słyszałam o złotych radach), bo jedyny sposób na "chęci do życia" o ile nie jesteśmy w depresji (radzę zbadać tarczycę i ewentualnie zasięgnąć porady psychologa/psychiatry) to należy znaleźć źródło radości. Nie uwierzę, że w Świecie, który obecnie proponuje nam niezliczone sposoby i formy odreagowania, "zacieszania" nie znajdziecie czegoś dla siebie.

Ja - człowiek z krwi i kości - również nie zapominam ponarzekać na życie, ale też przełamuję "szarą codzienność" przyziemnymi czynnościami, które odrywają moją uwagę od "biadolenia". Dzięki nim otrząsam się z szarości i bylejakości (chwilowy reset), i po tej stopklatce nabieram kolorów;) Nie żyję zbyt ekstremalnie i nie mam takich zapędów, więc książka, fajna muzyka, spacer, dobry film i niezastąpiony rower są moją stopklatką. Lecz wszystkie te "zacieszacze" należy stosować świadomie, skupiać się na nich, myśleć o tym, że są przywilejem, bo są. Nie oszukujmy się, że zwykłe wyjście na rower, posłuchanie muzyki (takiej na jaką mamy ochotę) nie w każdym miejscu na Ziemi jest możliwe/dozwolone.

www.vialolmania.pl

 

www.temysli.pl

 

 

Szanujmy codzienność, a przestanie być codziennością:) Doceniajmy fakt, że na wiele możemy sobie pozwolić.

www.zszywka.pl

ŻYCIE NIE JEST KONIECZNOŚCIĄ - ŻYCIE JEST PRZYWILEJEM - PRZYJEMNOŚCIĄ!

Życzę wielu przywilejów w życiu:)

 

SCHOWANI ZA LUDŹMI

Dużo łatwiej jest mieć swoje zdanie i trzymać je dla siebie, niż wypowiadać je na głos. Wiadomo, że nie ma takiej dziedziny/tematu, który ma samych zwolenników. Gdy chcemy wypowiedzieć głośno swoje zdanie, to o ile nie jest ono wypowiadane publicznie może zyskamy uznanie, lecz gdy nasze zdanie trafi do większej grupy odbiorców musimy się liczyć z tym, że stanie się ono tematem do dyskusji. Niestety dziś dyskutujemy trochę inaczej...zwłaszcza "w Internecie", gdzie nie widzimy czyjejś twarzy, gdzie nie patrzymy sobie w oczy, gdzie jesteśmy anonimowi...Dyskusja zamienia się w falę "hejtu" lub/i ochów-achów.

Nie bardzo rozumiem ludzi, którzy wypowiadają się na tematy, o których nie maja pojęcia, bądź po prostu rzucają puste, negatywne komentarze, których celem jest poniżenie  osoby zamieszczającej "wywód". Zdaję sobie sprawę, że może to być forma odreagowania własnych frustracji, "słaba" forma leczenia kompleksów, lub nie godzenie się z tematem dyskusji ponieważ jest się "ofiarą", która temu zaprzecza...ale nie tędy droga...Wpadamy w pułapkę negatywizmu, która pogłębia frustracje. Należy sobie zadać pytanie: co daje mi "obrzucanie błotem" innych, jakie korzyści z tego wyciągam, jak czują się osoby "po drugie stronie monitora", jak bym się czuł/a, gdyby ktoś w taki sam sposób potraktował moich bliskich (lepiej odnosić się do uczuć naszych bliskich, ponieważ gdy sami krytykujemy, to na krytykę innych "odbilibyśmy piłeczkę").

Ten post nie bardzo odnosi się do "hejterów", raczej do osób pozytywnie nastawionych na dialog, osób, które nie powinny rezygnować z publicznego wypowiadania się, które nie powinny chować się za innymi. Nie możemy dawać przyzwolenia na "hejt" i chować do kieszeni cenne opinie. Chowając się w cień, pozwalamy błyszczeć osobom, które są wiecznie na "nie". Niestety to "nie", często nie ma związku z konstruktywnym wypowiadaniem się - raczej "nie bo nie".

Nie bójmy się wypowiadać na głos swoich myśli. I nie przejmujmy się, a raczej nauczmy się żyć z tym, że możemy być "ścianą płaczu" dla hejterów. Natomiast Ci, dla których nasze wypowiedzi są cenne, często tego nie komentują tylko się uczą. Więc nawet jeśli przy publicznych wystąpieniach ktoś Was krytykuje (chodzi o krytykę odbiegająca od tematu), to pamiętajcie, ze Wasz głos może być cenny mimo, że nikt tego nie oklaskuje.

Pamiętajmy, że najlepszym lekarstwem na agresje i frustracje jest - SPOKÓJ I OPANOWANIE

Życzę spokojnego dnia;)

W PROMIENIACH SŁOŃCA NADZIEJA

Wraz z nadejściem wiosny z zimowego snu budzą się niedźwiedzie:) rozkwitają pączki, rozśpiewują się ptaki, a my wklejamy swój maślany wzrok w okna...

 

Wiosna jest magiczna, pobudza zmysły, nastraja pozytywnie, zachęca do głębszych wdechów. W głowie pojawiają się nowe plany na przyszłość, większą wagę przykładamy do wyglądu, zdrowia...częściej wychodzimy na spacer, później wracamy do domu...

Dla mnie każda pora roku jest magiczna, każda ma jakiś urok, każda coś wnosi, każda daje inne możliwości zorganizowania sobie codzienności;) Jednak wiosna kojarzy mi się z pewnego rodzaju "startem".

Wraz z nadejściem pierwszych "promieni słonecznych", nachodzą nas myśli związane z porządkami. Chętniej zabieramy się do mycia okien, podłóg, wycierania kurzu - ale chętniej też porządkujemy swoje życie:) I do tego zachęcam - jeśli mamy jakieś zaległości w życiu warto by się zastanowić nad hierarchią wartości, nad planami, marzeniami...

Jeśli coś odkładaliście na później - TO TERAZ JEST "TO" PÓŹNIEJ:) Wystartujecie z nowym podejściem do życia, bardziej elastycznym i pozytywnym:)

Niech zbliżające się Święta Wielkanocne napełnią nas nadzieją i dobrą energią...

Życzę pięknych, spokojnych i zdrowych Świąt!!! 

ZAPATRZONA W PRZYSZŁOŚĆ

Jak wiele jest powodów do radości, ile szczęścia nas spotkało, którego się nie dostrzegło lub zapomniało celebrować, jak wiele pięknych chwil za nami...

 

Czasu nie cofniemy...i całe szczęście - bo jakie znaczenie miałoby "doświadczenie" gdyby nie przeszłość? Jednak to co było niech zostanie w tyle - skupmy się na przyszłości.

 

www.zszywka.pl

 



Dzisiejsze czasy ze wzajemnością uczyniły nas zabieganymi, targującymi się z czasem...ze zdrowiem. W targowaniu się nie ma nic złego o ile robimy to z głową...o ile gra jest warta świeczki. Jednak nie zawsze wiemy kiedy należy odpuścić i przyznać się przed samym sobą, że należy zmienić kierunek. Zrobić krok w tył i ruszyć z kopyta do przodu. Bo najlepszy jest szybki zryw, aby nie pozostawiać sobie zbyt wiele czasu na zbędną analizę, analizę która nic nie wnosi a wprowadza zamęt.

 

 

Jeśli w naszym życiu wszystkie sygnały wskazywały na zmianę kierunku, to pozbawieni innych pomysłów - zmieniajmy kierunek. Nie powinno się ślepo tkwić przy tym co znane, mimo że sprawia ból, lub pozbawia przyjemności. Każda zmiana jest trudna - i dobra i zła. Jednak zmiany są nam potrzebne, nie zawsze są to zmiany na lepsze, ale przynajmniej pozwalają nam doświadczyć, żałować, zrozumieć...

 

Czas jest nieubłagalny - idzie do przodu nie pytając nas o zdanie czy już wszystko na tym etapie życia zrobiliśmy. Wyposażeni w zegar biologiczny "suniemy" do przodu, bo innej możliwości nie ma, bo przecież czas nie działa wstecz. Więc jedyne co możemy/powinniśmy zrobić, to wykorzystywać go jak najlepiej.

 

 

Ja jestem zafascynowana przyszłością, myślę sobie że jeszcze tyle pięknych rzeczy mnie w życiu czeka. Ile rzeczy ja chcę w życiu zrobić...Nie mam wielu planów, ale wiele nadziei i wyobrażeń, a to wystarczy aby CHCIEĆ PRZYSZŁOŚCI. Przecież mając wokół siebie rodzinę, oddanych przyjaciół, kolegów, znajomych - przyszłość nie może być przykra. Oczywiście różnie się w życiu dzieje, ale umówmy się, że ja tego nie wiem:) Ja chcę żeby moja przyszłość była fajna i taka będzie. Będę jej doświadczać pozytywnie i negatywnie, ale w ostateczności z pokorą... i będę chcieć więcej:)  

 

www.demotywatory.pl

 

Życzę nam abyśmy żyli w pełni, abyśmy za kilkanaście/kilkadziesiąt lat mogli z uśmiechem na twarzy zaglądać do naszego albumu wspomnień.