ZAWŁADNĄŁ MNĄ "WSZECHŚWIAT"

...Wydaje mi się (lub nie), że żyjemy w czasach bardzo skrajnych. Nie myślę w kategoriach bieda - bogactwo, raczej dostatek - niedostatek (...yyyy...) Otarliśmy się o czasy, które nie tolerują "bylejakości", w których albo kogoś "wielbimy" albo wyśmiewamy (hejt).

 

Nie buntuję się przeciwko temu - byłoby to niewdzięczne, bo moje życie jest bardzo dobre. Zastanawiam się jednak dokąd nas to zaprowadzi... Mam mieszane uczucia, ponieważ często sobie myślę, w jak cudownych czasach żyjemy (raczej zawężam swoje myślenie do kraju, w którym mieszkam), ale z drugiej strony czuję, że coś nas "wciąga", "zasysa", odbiera nam prawo do bycia sobą bez względu na opinię innych.

Nietaktem byłoby pisać o wszystkich i o wszystkim - są to tylko i wyłącznie moje osobiste obserwacje i doświadczenia.

Budzę się rano i wchodzę na facebooka, przeglądam pocztę, sprawdzam pogodę - czuję się nieco podporządkowana mojemu smartfonowi. Coraz częściej zaczynam się zastanawiać nad "detoksem" - bo że jestem uzależniona to wiem, to czuję.

Piszę ten post, ponieważ jakiś czas temu postanowiłam być mamą i czy tego chcę czy nie - jestem wzorem dla mojego dziecka (przynajmniej na razie:) Idąc dalej... już kilka razy usłyszałam od córki: "Mamusiu odłóż telefonik i chodź się pobaw".

Nie musiałabym się tym przejmować, ponieważ poświęcam dziecku dużo czasu i uwagi, jednak muszę bardzo często sięgać po telefon skoro dziecko "odwraca" od niego moją uwagę. 

Jak jest z tą "uwagą". Otóż dzieci nie koniecznie oczekują od nas "stałej" uwagi, z moich obserwacji wynika, że dziecko wymaga uwagi, która może trwać kilkanaście minut, ale musi mieć poczucie, że ta uwaga nie jest podzielna. Ile razy zdarzyło Ci się powiedzieć: "poczekaj już idę" (odpisując szybko smsa, lub wyłączając fb) lub co gorsza "nie przeszkadzaj" (ale to czarny scenariusz).

Nasze dzieci uczą się od nas, że można robić wszystko nie rozstając się przy tym z telefonem. Nie muszę chyba pisać o kwestiach zdrowotnych (oczy, psychika) związanych z "nadużywaniem" telefonu - w szczególności przez dzieci.
Telefon stał się naszym centrum dowodzenia, naszym małym wszechświatem. Brzmi trochę jak science fiction - i właśnie taki świat science fiction pochłonie/pochłania nasze dzieci.

A ja nie chcę, żeby moje dziecko na stare lata, gdy poproszę o "szklankę wody" lub gdy upadnę - powiedziało mi: "poczekaj tylko odpiszę". Jak (chyba) większość rodziców, nie chcę być obciążeniem dla swoich dzieci, ale nie ukrywam, że liczę na wsparci, uwagę i akceptację mojej "starości" gdy w końcu przyjdzie taki czas. Chciałabym również, aby nasze przyszłe spotkania nie wyglądały tak, że ja będę zadawać pytania, a dzieci czy wnuki odpowiadały "na odczepnego" klikając przy tym w telefon. Nie chcę aby cyber-wszechświat był ważniejszy od miłości, od lat "wypracowanych" relacji i od wszystkich wspólnych doświadczeń i przeżyć...

Nie pozwolę aby wszechświat mną zawładnął - bo przecież lepiej to brzmi niż to że smartfon przejął nade mną kontrolę...Ograniczę nasze relacje na rzecz prawdziwych relacji, które w przyszłości zdecydowanie bardziej mi się przydadzą i będą dla mnie źródłem ogromnej satysfakcji...

Życzę "fizycznych" relacji

PRAWO WYBORU

Wychowywanie dziecka - zachowując poszanowanie jego praw, zaznaczając obowiązki i okazując bezwzględną miłość - to niezwykła sztuka. Nie śmieję się, bo sama wiecznie przekraczam swoją strefę komfortu. Na szczęście z ogromną korzyścią dla mnie (i myślę, ze w przyszłości dla Hanki, która stanie się Hanną:)

 

Nie lubię, gdy ktoś mówi: "wszystkie dzieci tak mają", "wszystkie dzieci tak robią", itp. Są pewne "etapy rozwojowe" - owszem - ale co rodzina to inne sytuacje, relacje, sposoby funkcjonowania. I tu mamy cały wachlarz możliwości. Uważam, że do każdego dziecka należy podejść indywidualnie. Każda mama zna swoje dziecko lepiej niż ktokolwiek inny. To mama czy tata są kopalnią wiedzy i to Oni posiadają intuicję. Gdy jednak ich "możliwości", intuicja się kończą lepiej zasięgnąć porady u specjalisty.

Pewne "wyuczone" i utrwalone schematy funkcjonowania dziecka coraz trudniej zmienić z wiekiem. Myślę, że należy działać od razu po zaobserwowaniu "niepożądanych" zachowań - niż zwlekać z tym i tłumacząc to etapami rozwoju lub innymi "etapami". 

 

 

Jakiś czas temu pisałam, że nie łatwo być dzieckiem i nie lekko być rodzicem. Jednak to dzieci doznają emocji nie znając ich definicji. Nie mając pojęcia co nimi kieruje, zmagają się z silnym napięciem, którego "nieumiejętne" redukowanie prowadzi do konfliktu z rodzicami:)

 

Nie ma jednej "recepty" na wszystkie zachowania (no bo jakim cudem), ale są pewne "zabiegi kosmetyczne", które ułatwiają realizację potrzeb dziecka i rodzica.

 

Mój ulubiony sposób to coś czego w dzieciństwie (wczesnym i późnym) sama potrzebowałam - CHĘĆ PODEJMOWANIA DECYZJI!!!!! - czyli stworzenie sytuacji, w której dziecko podejmuje decyzję a my zawężamy jego prawo wyboru do racjonalnego minimum:)

 

Kojarzycie takie zwroty: "ja śama", "nie podoba się", "nie lubię". A później: "jestem już dorosła", "wszyscy zostają do 22".

To nie jest śmieszne...

 

 

Kto z nas tego nie przerabiał? Każdy chociaż raz w życiu. Najpierw jako "ja śama", "jestem już dorosła", a niektórzy później jako rodzice:) lekko nie było/nie jest. I nie mówię, że jest to cudowna, uzdrawiająca relacje - metoda, dlatego nazywam ją "zabiegiem kosmetycznym", który przeważnie się sprawdza:)

 

Jak to działa:

 

Dzieci uwielbiają/mają silną potrzebę podejmowania decyzji, choć potocznie mówiąc chcą być ważni i mieć ostatnie zdanie:) No a dorosły nie może sobie pozwolić, żeby dziecko weszło mu na głowę...I tu na pomoc przychodzi humanitarna metoda.

 

Przykład:

 

Mama chce ubrać dziecko (2-3 lata). Dziecko zaraz "idzie" do przedszkola, a mama do pracy, więc sytuacja wymagająca mobilizacji:) Oczywiście dziecko zaczyna się buntować. Nie chce włożyć spodni. No to mama idzie do szafy bierze 2-3 pary innych spodni (nie jestem zwolennikiem większych wyborów, im więcej w szafie tym trudniej się w coś ubrać:) i pyta stanowczo dziecko: "Które chcesz ubrać spodnie? W kwiatki czy zielone?". Dziecko uradowane, że przejęło kontrolę i jest ważne bo podejmuje decyzję (oczywiście nie analizuje tego w taki sposób:), wybiera spodnie np. w kwiatki. Mama zapobiegła "szarpaninie", w ostateczności to ona dokonała wyboru i podjęła decyzję, które spodnie są odpowiednie na aktualną pogodę:) Wszyscy są szczęśliwi i każde z osobna zaspokoiło swoją potrzebę dokonywania wyboru!!! taki domowy HAPPY END.

 

 

Oczywiście bierzmy poprawkę, że jak to w życiu - nie wszystko nam się sprawdza...Choć przyznam, że u mnie ta metoda działa w 100%.

 

Gdy mamy do czynienia z nastolatkiem, to granice i możliwości dostosowujemy adekwatnie do wieku, dojrzałości psychicznej oraz okoliczności. Ale jedno się tu nie zmienia, dajemy możliwość podejmowania wyboru, "udostępniając" odpowiednie pole manewru. To trochę tak jak z nauką jazdy. Dzieci prowadzą, ale my kierujemy...jesteśmy obok i wspieramy...również w podejmowaniu wyborów.

 

Zachęcam również rodziców, aby radzili się swoich dzieci w sytuacjach (mam nadzieję błahych), gdy mają problem z podjęciem decyzji:) Cudowny sposób (również na wzmocnienie relacji).

 

 

Życzę trafnych wyborów:)

RUSZYĆ Z RĘCZNEGO

Czy można ruszyć na ręcznym? Można! Odczuje się opór, ale ruszyć się da. W życiu też często ruszamy na ręcznym. Blokują nas doświadczenia, traumy, przeżycia, wspomnienia, osoby które towarzyszą nam od dzieciństwa do dziś. Jednak nie o to chodzi, żeby z oporem iść przez życie.

Życie jest nam dane tylko raz, choć istnieje powiedzenie "Drugie życie". Jednak wszyscy wiemy, ze jest to metafora. Ja zachęcam ludzi do tego, aby częściej robili podsumowania, wyciągali wnioski i cieszyli się rzeczami najmniejszymi, bo to one tworzą całość.

www.demotywatory.pl

Ruszyć z ręcznego, to też mieć "ciężki" start. Nie wszyscy wychowujemy się w cieple domowego ogniska, nie każdy z nas je codziennie ciepły posiłek czy nosi wygodne buty. Czy jest to sprawiedliwe? Nie wiem. Staram się nie patrzeć w tych kategoriach, czy coś jest sprawiedliwe, czy nie - czy coś mi się należy, czy nie. Lepiej się zastanowić co ja z tym mogę zrobić. Jak godnie żyć i osiągać cele. Nie pozostawiajmy naszego życia w sferze marzeń, bo mamy na nie wpływ. Niech marzeniem pozostanie domek na bezludnej wyspie, a nie konkretny zawód. Szczęście nie jest nam dane, bez względu na to czy jesteśmy bogaci czy biedni. Na szczęście musimy sobie zapracować. Związki się psują choć nie zawsze mamy na to wpływ (mimo wszystko bardzo często), ale to nie znaczy, że moje szczęście się kończy. Szczęście nie jest uzależnione od posiadania mieszkania, stałego partnera, grubego portfela, czy nawet się ośmielę napisać zdrowia. Znam osoby chore przewlekle, nawet zmagające się z nowotworem, a czerpią radość z życia.

www.demotywatory.pl

Minimalizujmy wszelkiego rodzaju opory  w naszym życiu. Nie bagatelizujmy ich, tylko "zwalniajmy ręczny". Co możemy - odpuśćmy, co musimy - załatwmy/zróbmy, co potrzebujemy - naprawmy, a z czego chcemy - zrezygnujmy.
Nie sprawiajmy aby nasze życie było przymusem, jestem pewna, że każdy z nas chce żyć PRZYJEMNIE.

www.demotywatory.pl

Życzę harmonii w życiu;)

...BO EMOCJE MUSZĄ ZNALEŹĆ UJŚCIE...

Emocje towarzyszą nam w życiu codziennym. Nie ma takiej możliwości, żeby w ciągu dnia ich nie doznać. Różnie sobie z nimi radzimy, ale w "świecie dorosłych" jest kilka/naście/dziesiąt sposobów na odreagowanie i uwolnienie się od chwiejnych doznań.

Sprawa trochę się komplikuje w przypadku małych dzieci... Nie zazdroszczę maluszkom, które uczą się Świata, które poznają i wzbogacają język, które nagle czują nieodpartą chęć "przyłożenia komuś" (nie rzadko rodzicowi) - i nie wiedzą dlaczego:( Nie jest lekko dźwigać plecak pełen emocji, które robią z dzieckiem co chcą.

Rodzic staje przed nie lada wyzwaniem, ponieważ słowa do dziecka nie trafiają, na prośby nie reaguje, a im więcej rodzic powie, tym głośniej dziecko krzyczy...

Wiem o czym piszę, bo piszę z autopsji:) Jak sobie z tym poradziłyśmy?

Córka wpadła w szał: wysokie C. Krzyk pewnie miał jakiś podtekst, ale jaki? Nikt tego nie wie, ani ja ani córka:) Nie bardzo wiedziałam jak go wyciszyć, bo wiązanka typu: "Nie krzycz bo to nie ładnie", "Nie krzycz bo będzie Cię bolało gardło", "Nie krzycz bo jest mi przykro" oczywiście nie miały sensu:) Za krzykiem włączył się płacz.

Ciśnienie skoczyło mi do tego stopnia, że musiałam się uspokoić, aby nie "zwariować"... Położyłam się na łóżku i odczekałam chwilę, próbując sobie poradzić z płaczliwym krzykiem. Gdy przez krzyk przedarło się słowo "mama", uznałam że to sygnał, że dziecko chce "pojednania". Więc ostatkami sił ruszyłam do pokoju córki. Spojrzałam na jej bladą od płaczu twarz, usiadłam na dywaniku opierając się o komodę. Spytałam córkę: "Chcesz się przytulić?", córka zerwała się z krzesełka, usiadła na moich nogach i siedziałyśmy tak ok 10 min w milczeniu. Gdy emocje opadły spytałam dziecko, czy lepiej się czuje. Odpowiedziała, ze tak. Następnie spytałam, czy mamusia i tatuś krzyczą? Odpowiedziała, że nie. Ciągnęłam: "Czy chciałabyś żeby mamusia i tatuś na Ciebie krzyczeli?" - oczywiście padło: "nie". Na koniec powiedziałam: "Nie będziemy na siebie krzyczeć?". Usłyszałam, łamiącym się głosem: "nie". I przeszłyśmy do porządku dziennego:)

Czy nie miałam ochoty "przyłożyć" dziecku??? Oczywiście, że tak!!! Ale nie jestem słabym człowiekiem i sama byłam dzieckiem...nie życzyłabym sobie aby ktoś mnie uderzył...

Życzę bezstresowego dnia;)

TOŻSAMOŚĆ MI OBCA...

Nie potrafimy się komunikować. - Jak to, przecież rozmawiamy!

Rozmowa nie wiele ma wspólnego z komunikacją (paradoks - a jednak). To tak jak ze słuchaniem drugiej osoby - słyszę, ale nie słucham...czyli nie rozumiem...

 

Rodzimy się bez umiejętności społecznych...komunikujemy się tak jak potrafimy...zmysłami, płaczem, śmiechem...instynktownie...

 

I może lepiej by było, gdybyśmy na tym etapie się zatrzymali :P Bo później jest już tylko gorzej:)

 

 

Z rodzicami różnie bywa, bo mówią jedno, robią drugie. Krzyczą nie podając argumentów, no chyba że argumentem jest: "Nie możesz, bo ja tak mówię!", lub jeszcze lepiej "Nie rób, bo nie!". No i z tego miejsca zaczyna się nasza edukacja...

- starszy zawsze ma rację

- większy zawsze ma rację

- jak starszy krzyczy tzn że ma powód, a jak nie ma powodu, to lepiej się usunąć z drogi

- trzeba jeść kiedy starszy tego chce, a nie kiedy ja potrzebuję

- trzeba się bawić tak jak starszy pokaże, bo tak jest najlepiej.

 

Tak to mniej więcej wygląda (trochę sarkastycznie, ale sytuacje nam znane:) Nie jest lekko być dorosły, nie jest lekko być dzieckiem.

 

No i mamy zalążek komunikacji. Gdy Jan był Jasiem, dostał jasny przekaz: dzieci i ryby głosu nie mają. Jasiu nie raz dostał klapsa od starszego, bo "nie słuchał", a gdy Jasiu "przydzwonił" koledze w piaskownicy, to znowu dostał lanie z informacją zwrotną: słabszych się nie bije...paradoks...A gdy Jasiu stał się Janem....

 

Znalazł partnerkę życiową...Cudowna kobieta, motyle szaleją...wielkie love...rozumieli się bez słów (bo na początku związku słowa są zbędne:) Pochodzili za rączkę...no to ślub, dzieci.

 

 

A teraz na poważnie.

Gdy dwoje ludzi zamierza wspólnie iść przez życie (lub przez jakąś część życia) to należy na wstępie zrozumieć suche fakty: związek tworzą dwie osoby, które były inaczej wychowywane (nie jest istotne czy dobrze czy źle - inaczej). Do związku przenosimy troszkę naszego taty, troszkę mamy, pewne zachowania rodzeństwa, w sprawę mieszają się też inne osoby znaczące...Druga strona również zabiera do związku swoją rodzinę i swoje zachowania. I zaczyna się spirala: "Ty zawsze...", "Ty nigdy...", "Twoja matka...", "Twój ojciec..., "Znowu to zrobiłeś/aś..." I bum!!!!

 

 

Dzieciństwo się nie kończy...ono trwa wiecznie o ile nie stwierdzimy (będąc już dojrzałymi osobami), że należy pozwolić dzieciństwu odejść z zachowań a pozostać w pamięci. Ton głosu...to nic złego o ile w cudowny sposób połączyły się dwie osoby, które mają podobne "wysokie C"...problem się zaczyna gdy u jednego gołąbeczka rodzice zamiatali problemy pod dywan i nie było krzyku, a u drugiego gołąbeczka analizowano wszystko i wszystkich, unosząc się przy tym emocjami...Czy takie osoby są w stanie się szanować...rozumieć się nawzajem... tak, ale muszą stawić czoła faktom... "U mnie w domu było gwarno, i jeśli ja się czymś emocjonuję, to też za tym idzie mój głos, co nie znaczy, że na Ciebie krzyczę, że Cię nie szanuję..."

 

W związkach codziennie się czegoś uczymy, albo inaczej: w związkach powinniśmy/moglibyśmy się codziennie czegoś nowego uczyć...Druga osoba nie jest nam przypisana do rodziny, tylko sami dokonaliśmy takiego wyboru - sami sobie przypisaliśmy partnera.

 

 

Nie będę się wymądrzać...sama uczę się komunikować...Ale chciałabym zwrócić uwagę na suche fakty: że często przesyłamy sobie sprzeczne komunikaty, odczytujemy emocje powierzchownie, opierając się na własnych doświadczeniach, bagatelizując cudze: 

- jeśli głośno mówię, to nie znaczy, że chcę tym zaznaczyć swoją wyższość - po prostu u mnie w domu głośno się mówiło

- jeśli nie patrzę Ci w oczy, to nie znaczy, że Cię nie szanuję - po prostu kiedyś doznałem/am krzywdy i unikam czyjegoś wzroku (powody mogą być różne)

- jak się pokłócimy, to ty chcesz sprawę przemilczeć, a ja przeanalizować - nie musi to wynikać z różnić płciowych - po prostu u mnie w domu było tak a u Ciebie tak...

- jeśli zwracam Ci uwagę, to nie znaczy, że chcę ci wytknąć błąd - być może mój ton głosu na to wskazywał (tak to odebrałeś/aś) ale tak nie jest...

 

 

Powodów i przykładów jest tyle ile naszych doświadczeń. Ale jak sobie z tym poradzić?

Na nowo uczyć się komunikacji...Jeśli masz małe dziecko to obserwuj je... Może właśnie Ono będzie dla Ciebie inspiracją...Jednak radzę zasięgnąć rady specjalistów, którzy pomogą wyciągnąć wnioski z naszego dzieciństwa (nie mam na myśli analizy, tylko suche fakty).

 

Idąc za dzieckiem...gdy dobrze przyjrzysz się dziecku, zauważysz, że nie mówi: "Ty zawsze", "Tu ciągle", "Ty nigdy"...Powód?

 

www.milosctopasja.com

 

Dziecko nie odnosi się do przeszłości i przyszłości. Ty też tak spróbuj. Zwracaj uwagę na fakty, odłóż na bok emocje...one są zgubne...odczekaj i przeanalizuj fakty. Dzieci częściej się od nas śmieją, (jeżeli już) rzadziej "strzelają fochy", nigdy nie przypisują nam złych intencji...Już nie raz pisałam, że dorośli powinni brać przykład z dzieci, że powinniśmy się inspirować "naszymi arcydziełami" :)

 

https://www.facebook.com/MojeLustro/posts/1732588346987655?pnref=story

 

 

Życzę lekkiego dnia...

UZALEŻNIENI OD DOŚWIADCZEŃ

Kiedyś usłyszałam: "Spisuj swoje cele, bo niespisane pozostają marzeniami". I tak robię, ale tylko z tymi najbliższymi celami. Tym większym pozwalam dojrzewać, modyfikować się, nabierać rumieńców lub po prostu blednąć (widocznie z czasem przestały być atrakcyjne). Słowo pisane ma dla mnie jednak szczególne znaczenie, gdyż mogę do niego wracać z przeświadczeniem, że nie zmieniło ono znaczenia. Sens zdania/cytatu może się zmienić jedynie w związku z naszym doświadczeniem.

 

 

Nie bez powodu zamieściłam powyższy cytat z "Małego księcia".  Gdy czytałam tę książkę, jako dziecko nie przykładałam wagi do tego co "myślał sobie" mały książę. A książka wydawała mi się za długa. Jako nastolatka (w okresie buntu) czułam, że dorośli myślą tylko o sobie, identyfikowałam się z liskiem. Będąc matką pomyślałam, jak ciężko być dorosłym i jednocześnie jak "delikatne" są dzieci, a książka ma za mało stron:)

 

Nie doceniamy wrażliwości dzieci, ich delikatności i pięknej wyobraźni. Nie przywiązujemy wagi do tego ile mają w sobie mądrości, w którą sami jako dzieci byliśmy wyposażeni, a która pod wpływem "uspołecznienia" ulotniła się i zamieniła w "doświadczenie".

 

www.temysli.pl

 

Doświadczenia są dobre i złe. Jedne i drugie są nam potrzebne, ale często przysłaniają nam przyszłość, każą wracać do przeszłości i "utrudniają" teraźniejszość...Nie jesteśmy już w stanie wrócić do własnego dzieciństwa i pomyśleć "co bym zrobił jako dorosły", ale mamy dzieci w rodzinie, możemy czerpać inspiracje z "ich myślenia".

 

Ja nie ukrywam, że moje dziecko jest dla mnie niezastąpionym źródłem inspiracji. Często podsłuchuję jak bawi się zabawkami, jak cudownie z nimi rozmawia. Obserwuję jej reakcje i uczę się najprostszych zachowań, które w życiu "dorosłym" są trudne do odzwierciedlenia. Na nowo interesuję się rzeczami przyziemnymi, bo to właśnie one są największym powodem do radości.

 

www.demotywatory.pl

 

A na koniec zachęcam do przemyślenia zamieszczonego cytatu z "Małego księcia". Zastanówmy się co nas faktycznie interesuje w rozmowie, czy wyciągamy z niej sens, czy tylko liczby potrzebne do porównywania się...

Życzę lekkiego życia:)

JAK SIĘ CZUJĘ - TAK MNIE WIDZĄ

Dobre pierwsze wrażenie - zmora tych, którzy na co dzień mają smutny/zły wyraz twarzy, a są fajnymi/pozytywnymi osobami... Szkoda, że nie zawsze tryskamy energią, nie zawsze mamy przyklejony uśmiech do twarzy, nie codziennie wstajemy prawą nogą - a nigdy nie wiadomo kiedy przyjdzie nam zrobić dobre pierwsze wrażenie:)

Mimo, że staramy się nie wnioskować po pozorach, to i tak wpadamy w pułapkę oceniania. Nie ma dobrej rady dla osób, które borykają się z nieokiełznaną mimiką twarzy - z naturą się nie dyskutuje:) Jest natomiast dobra, złota rada dla osób, które mają tendencję do oceniania (czyli większości z nas), aby "pobawiły się" w wymyślanie powodów dla których mina "przeciwnika" jest taka a nie inna. Nie oceniajmy maski, bo zmieniamy ją w ciągu dnia kilka razy.

Czasami bujamy głową w chmurach i nie kontrolujemy tego, że nasze różne myśli odzwierciedlają się nam na twarzy, albo (tak jak Ja) mamy słaby wzrok i mrużymy często oczy co, też różnie odbija się na naszym wyglądzie. Czasami genetyka sprawia, że mamy opadające kąciki ust, co powoduje, że wyglądamy na smutnych, lub układ górnej części głowy szufladkuje nas jako "niezadowolonych z życia"....a w środku, pod maską znajdują się miłe, życzliwe, pozytywnie nastawione do życia "człowieki".

www.demotywatory.pl

 

Dalej idąc, nie przyczepiajmy łatek tym, którzy w porywach pozwolili sobie na "jakieś" zachowanie, które wg. nas jest "puste". Każdy ma prawo do "resetu", do zachowania się w sposób odbiegający od przestrzeganych przez nas na co dzień "standardów". Nie róbmy niepotrzebnej afery z pojedynczych zachowań - bo one nie świadczą o "całokształcie" człowieka. Pamiętajmy, że my też podlegamy ocenie, odbierajmy innych z "pozytywnym" dystansem. Od oceny/oceniania pewnie nie uciekniemy (patrzmy na życie pozytywnie a nie naiwnie), ale nie oceniajmy opakowania tylko to co jest w środku. Zaglądajmy pod maskę;)

Życzę samych pozytywnych ocen:)