ZDROWIE I EMOCJE

...gdy kobieta staje się matką...to zaczyna myśleć szybciej, zdrowiej, więcej, bardziej, na przód i co najmniej za dwóch...gdy w moim życiu pojawiła się Hania...stwierdziłam, ze muszę żyć lepiej...ale w moim przypadku lepiej podzieliło się na zdrowie i emocje (reszta była ok:)...
 

 

A więc...

 

ZDROWIE

Gdy zaczęły się choroby córki, a leki apteczne nie zdawały egzaminu, i ostateczność kazała sięgnąć po antybiotyk, pojawiła się frustracja!!! Przełom nastąpił w styczniu tego roku. Hania od przeziębienia do zapalenia krtani po zapalenie oskrzeli przez miesiąc nie mogła wyjść z choroby...i wtedy postanowiłam nie słuchać lekarzy tylko zdać się na intuicję i mądre rady mamy oraz przyjaciółki, która na "zdrowiu" się zna!!! i tak oto od pamiętnego stycznia córka łyka syropek z cebuli i witaminę C. Stosujemy inhalacje solą fizjologiczną oraz do soczku z jabłek (tłoczonego lub wyciskanego) dodajemy czystek, a jak boli gardło - łykamy miód...czy to jakaś super metoda? Nie wiem...ale działa...jak pojawia się katar to trwa jeden dzień bo na noc zapodajemy łyżkę syropu z cebuli i rano kataru nie ma...tępimy chorobę w zalążku:) Idąc dalej...CHEMIA!!! wyeliminowałam ją do minimum. I tak oto trochę dłużej siedzę w sklepie - BO CZYTAM ETYKIETY - ale są i produkty, które dobrze znam a to skraca moje zakupy:) Moja zamrażarka pęka w szwach, bo jak nagotuję to następnego dnia mrożę pozostałości. Rosół to u mnie podstawa - wkładam w niego dużo serca bo służy mi jako baza do innych zup i kremów. Kura tylko "zdrowa psychicznie" - czyli ta biegająca po podwórku (mamy Panią, która nam te kurki w soboty sprzedaje, i którą serdecznie pozdrawiam), warzywa i owoce staram się również kupować na ryneczku...a te sezonowe "obrabiam" i mrożę - i dzięki temu w zimę mogę zrobić kefirek z "prawdziwymi" truskawkami:)

 

 

 

Ostatnio zrobiłam krem z dyni i zostało mi trochę mleka kokosowego...i tak mnie to męczyło, że szybko wymyśliłam naleśniki, które posłużyły jako śniadanie dla mnie i moich dziewczyn w pracy:) a oto mój przepis na kokosowe naleśniki (mój, czyli nie wiem czy jest zgodny z wymogami kulinarnymi!!!:)

- 1 szklanka mleka (świeże z Piątnicy!!!)

- 1 szklanka mąki

- 2 jajka (od zdrowych psychicznie kurek:)

- 4 łyżeczki brązowego cukru (przykro mi, ale cukier sprawia że się uśmiecham:)

- 2 łyżki stołowe mleka kokosowego (jak się chlapnie więcej to nie przejmujemy się tym)

- szczypta proszku do pieczenia

- szczypta soli

- olej kokosowy (ja dodaje łyżkę do powyższych składników - o ile jest w postaci płynnej - wtedy nie smaruję niczym patelni:)

 

Uwaga!!! Pierwszy naleśnik często się nie udaje:P - przynajmniej mi - reszta perfekt!!

 

...Wszystko traktujemy mikserem i na patelenkę...przyznam się do swoich grzechów - polewam te naleśniki syropem klonowym!!!!

 

 

I tak oto moja motywacja do zdrowego stylu życia zaczyna rządzić w kuchni. Zrodziło się z niej nie jedno kulinarne arcydzieło...jeszcze nie operuję wystarczającym czasem aby moje potrawy były "ładne":) Czyli wiecie, takie trendy obecnie panują na blogach kulinarnych: że ładnie podane, że ładnie ułożone na talerzu, że kształt odpowiedni, że obok ładna serwetka i kwiatki... ale córka coraz starsza to i czasu będzie coraz więcej:)

 

EMOCJE

Tu się sprawa komplikuje...bo z emocjami to jest różnie...no bo dziecko to taka mała, "różowa", słodka istotka, która posiada niezwykłe umiejętności wyprowadzenia DUŻEGO człowieka z równowagi z prędkością światła!!!!!!! (muszę ochłonąć:)

Idąc dalej...więc ja...niegdyś panienka, żyjąca z dnia na dzień, z nie jednym celem w życiu i planami na przyszłość, jako tako radziłam sobie z emocjami...bo nikt nie był ode mnie zależny, więc i te emocje mało kogo obchodziły:P a teraz...taka mała Smerfetka, która sprawdza granice matki i możliwości swoje rzuca we mnie tymi swoimi: "nieeee", "ja śama", "nie lubię Cię", "nie chcę"...to delikatnie mówiąc w kosmos bym ją posłała:)

Ale nie na tym macierzyństwo polega...nie nie...ja z pełną odpowiedzialnością podjęłam się tego wyzwania:) i zdaję sobie sprawę jak ogromne mam szczęście! Ale jeśli o emocjach mowa, to ja od tej małej Kokoszki wiele się już nauczyłam. Przemyślę zanim powiem lub zrobię (no w 85% - ale to i tak sukces). Bo jak kiedyś rzuciłam jedną z maskotek córki w kąt, gdy nie chciała po sobie posprzątać (po którejś prośbie), to zrobiła wielkie oczy, jak ten kot ze Shreka i się popłakała, obwiniając mnie: "Dlaczego ją rzuciłaś, przecież ją to boli!!!". Nawet nie wiecie, jakie wyrzuty sumienia mnie dopadły!!! Przecież dla dziecka taka maskotka to ma serce i duszę!!! A ja ją tak w kąt!!! jak byle co rzuciłam...Oczywiście przeprosiłam za swoje zachowanie, a córka posprzątała pokój:)

Cały czas się uczę...ja chcę być coraz lepsza, a wtedy pokazałam dziecku, że dorosły to tak w nerwach bierze sobie co mu w rękę wpada i rzuca tym o ziemię! Jaki wstyd:( Nauczyłam się też nie wchodzić z córką w "dialog", gdy jest nerwowa atmosfera, bo dziecko szuka wtedy sposobu na pokonanie DUŻEGO człowieka...rozmawiam z nią gdy emocje opadną, bo tylko wtedy informacje docierają  i mają głębszy sens. Poza tym, dziecku należy ograniczyć "gadania", bo nie przyswaja wszystkiego co do niego mówimy, dzieci nas małpują i najlepiej uczą się poprzez obserwację. Więc w procesie wychowania najlepiej pokazywać: "traktuj innych tak jak sam chciałbyś być taktowany":) A dzieci będą to naśladować...

 

 

...wielkie nauki MAŁEGO człowieka...

 

Życzę pięknych chwil!!!

ZAPACH ŻYCIA

Nic nie widzę - nic nie czuję - nic nie słyszę. To by było straszne. A gdybym miała wybór...co bym wybrała...nie potrafię i nie chcę się nad tym rozwodzić.

 

 

Jednak staram się szanować swoje zmysły. Daje im odpocząć, "karmię" je tym co lubią:

- wzrok: będąc w pracy, co jakiś czas odwracam głowę w stronę okna i chwilę patrzę na drzewa lub w dal (zalecenie pani okulistki), staram się często mrugać, po pracy unikam TV, komputera, telefonu

- węch: gdy tylko mam okazję wącham kwiaty, (nałogowo) bazylię i  inne zioła oraz inne delikatne zapachy, które relaksują i wyciszają, a jesienią często otwieram okno i biorę głęboki wdech aby poczuć tę wilgoć, zapach liści i mokrej trawy - chciałabym zamknąć ten zapach w jakimś flakoniku i nosić przy sobie - jest to zapach, który mnie "uzdrawia"

- słuch: nie jestem zakochana w muzyce klasycznej, choć od czasu do czasu lubię jej posłuchać...jednak słuch wolę "karmić" szumem wody (morza, naszej cudownej Wisły), szelestem liści, ćwierkaniem ptaków i podśpiewywaniem mojej 3-letniej córki:) i może ktoś się śmiać lub uznać mnie za dziwaka...ale lubię ogólny "głos" miasta;)

 

 

...tak sobie myślę, że najlepszym miejscem dla wszystkich zmysłów jest...LAS...tam wzrok nie musi pracować, tam węch doznaje ukojenia, a słuch relaksuje się przy dźwiękach najpiękniejszych na Świecie. W lesie rzadko kiedy widzimy ingerencję człowieka, w lesie to człowiek podporządkowuje się naturze.

 

 

...i morze...szum fal...zapach, który zmienia swoją intensywność w zależności od pory roku...jednak jesienią czuć jakby mózg się nawilżał...biorąc głęboki wdech czuję jakbym wdychała zdrowie a wydychał chorobę...

 

 

Nadużywajcie jesieni...niesprawiedliwie przypisuje się jej depresję...jesień jest bardzo dobrym lekarzem...tylko należy się podporządkować jej zasadom: ubierać się na cebulkę (poranki bywają mroźne, a po południu może się okazać że słońce nas rozbierze), przebywać na świeżym powietrzu jak najwięcej - o ile nie wieje silny wiatr, korzystać z "owoców" jesieni - dynia, grzyby.

 

 

 

Nie zapominajcie o odpoczynku, czytaniu książek przy świecach zapachowych, aromatycznych herbatach z odrobinką miodu (u mnie pełną łyżką stołową:) i spacerach, spacerach, spacerach:)

 

Życzę pięknej jesieni:)

 

 

 

POMAGAJ INNYM...ALE POMÓŻ TEŻ SOBIE

Jestem !!!absolutnie!!! zwolennikiem pomagania, udostępniania fundacji na FB, uczestniczenia w akcjach charytatywnych...ale...

 

Tak sobie myślę, że jeśli nie zaczniemy dbać o siebie...o swoich bliskich, jeśli nie przestaniemy żyć w lęku i nienawiści, jeśli nie zwolnimy...to "pęd życia" nas wyprzedzi...

Za kilka/kilkanaście/kilkadziesiąt lat nie będzie komu pomagać, bo większość osób będzie potrzebować pomocy...Kowalski, który dziś wysyła pieniądze fundacji X sam kiedyś będzie do niej należał...niestety jako podopieczny...Kwiatkowska, która działa na rzecz fundacji Y, również stanie się jej podopieczną...i kto będzie pomagał? Przecież większość z nas będzie potrzebować pomocy... Powoli pochłania nas "trójkąt bermudzki"...

Wcześniej sama nie przywiązywałam wagi do tego co jem i piję...no może nie tak do końca...bo starałam się jeść zdrowo, ale to były tylko przypuszczenia...bo nie czytałam etykiet...które porażają chemią...

...czasami przeczytałam na opakowaniu "bez konserwantów" i już się cieszyłam, że "to coś" jest zdrowe...otóż nie...bo reszta składu do naturalnych nie należała...

...producenci zachodzą w głowę...jak tu "ładnie" nazwać chemię, aby ludzie myśleli, że to nie szkodzi...powiem więcej...że to jest zdrowe!!!...idąc dalej...słyszymy o dopuszczalnej ilości "czegoś" w produkcie i myślimy: "no to ok, nie zaszkodzi mi to"...a ja powiem: "dziś nie, za tydzień też nie...ale za kilka miesięcy...lat..."TAK

Ludzie kochani, ja wiem, ja zdaję sobie sprawę, że łatwiej kupić niż zrobić, i że to co bez chemii jest droższe, ale jeśli dziś...tak właśnie dziś... nie przemyślimy tego jak chcemy się czuć za kilkanaście/kilkadziesiąt lat...to biada nam...

I niech Was nie przerazi perspektywa kilkunastu/kilkudziesięciu lat...bo niektórzy mają takie podejście: "nie wiem czy dożyję", ale jeśli Kowalski kochany będzie Ci dane dożyć to lepiej w zdrowiu niż w chorobie...

Są jeszcze producenci, którzy chcą mieć "czyste sumienie" i sprzedają produkty pozbawione chemii, przy czym nie "zabijają" nas ceną...Warto "tych producentów" pozbierać do kupy i zaopatrywać się właśnie u nich...

Radzę też prześledzić to co jest na etykietach i jeśli jakaś nazwa jest dla Ciebie nie jasna to poczytaj o niej...Ja nie zdawałam sobie sprawy, że moje częstsze bóle głowy...mogą być wynikiem spożywanej przeze mnie chemii:(

Oczywiście nie dajmy się zwariować...to nie tak, że nie kupuję od czasu do czasu tego co ma tzw. witaminy "E":)...ale robię to naprawdę sporadycznie...a już na pewno oszczędzam w tym przypadku dziecko...które kiedyś wymknie się spod kontroli i będzie kupowało za kieszonkowe samą chemię...bo przecież ona jest najlepsza w smaku:P

...ale głęboko wierzę w to, że jeśli nauczę...a raczej...zachęcę dziecko do zdrowego odżywiania się, to mimo małych "grzeszków" będzie sięgało po zdrową żywność:) 

...cóż...życzę zdrowego podejścia do życia:)

 

...BOJĘ SIĘ...

...Ty nie masz źle w życiu - Ty nie potrafisz dostrzec, że Twoje życie jest dobre...

 

...a umysłem sterują Twoje słabości - czyli lęki i wspomnienia których nie chcesz się pozbyć...bo to jedyne PEWNE co masz...

 

...idź kiedyś do Domu Spokojnej Starości, tam Ci powiedzą czego należy się bać w życiu...

...tam usłyszysz, jak to jest gdy masz 80 lat i do końca odliczasz dni/tygodnie a przeszłość prosi się o sprostowanie...

 

"Mały książę"

...przeszłość nie pozwala się pożegnać z życiem, bo chce się pogodzić z ludźmi którym się wyrządziło krzywdę...którym się nie mówiło że się ich kocha...a przed śmiercią nie zawsze zdążysz...a nie wiesz jak jest po śmierci, czy można TAM funkcjonować z takim żalem zza życia...

...ale po co czyścić sumienie...przeszłość Cię zbudowała...to historia, której się nie zmienia, którą się zapamiętuje, wyciąga wnioski i tworzy ciąg dalszy historii...lepszej...mądrzejszej...

...przeszłość i krzywda jaką wyrządziłeś innym nie pozwala Ci zapomnieć i ciężko Ci się z tym żyje?...

 

...To ja Ci powiem że jest na to sposób...

...Na to - kim byłeś pomoże to - kim od dziś będziesz..

...jeśli od dziś będziesz pomagał innym...nie ważne czy to będzie mama, brat, znajomy czy jakaś obca pani czy inny człowiek...to tak Cię "Świat" zapamięta...

 

...to jak nas zapamiętają za 15 lat, będzie sumą ostatnich uczynków, a nie sumą błędów sprzed 20 lat...

 

...w przelocie, ktoś powie: "a to ten co 20 lat temu komuś przyłożył", ale zaraz doda: "i jak to się człowiek zmienia, bo tylu ludziom potem pomógł"...

...zamiast męczyć się tym jak uporać się z demonami przeszłości, zacznij planować jak pomagać w przyszłości, a "zła" przeszłość stanie się mało ważna...

...i nie myśl o tym, że ktoś Cię ocenia, że jesteś rozliczany...

 

...Ci co będą chcieli...zostaną...

 

 

...Ci co powinni...odejdą...

...a nowi na pewno Cię pokochają...

...dopóki nie przestaniesz światu udowadniać, że jesteś coś wart to nikt nie będzie słuchał...

...piękne wartościowe rzeczy dzieją się po cichu...bez fleszy...

...bo nie chodzi o to, aby codziennie przeglądać się w lustrze...tylko w tych kluczowych momentach życia...żeby to odbicie zgadzało się z Twoją sylwetką...

 

 

...i żeby nie wiem co...nie pozwól innym zmieniać swojej historii...możesz im pozwolić współtworzyć dalszą jej część...

 

...przeszłości nie zmienisz...możesz wynagrodzić krzywdę piękną przyszłością:)

 

 

 

 

PROSTE CZYNNOŚCI

Wstać rano przed dzieckiem i napić się ciepłej kawy. Słowo ciepłej wymagało podkreślenia, gdyż w życiu rodzica nie jest dane lub nie zawsze można sobie pozwolić na dopicie kawy, a tym bardziej ciepłej.

 

 

Przeczytać ulubioną gazetę (to nic, że wyszedł już kolejny jej numer - idzie zadowolić się starym:)

 

Pokrzątać się po mieszkaniu - tak bez celu - żeby popatrzeć i kolejny raz docenić, że mam mieszkanko, w dodatku przytulne... takie wymarzone.

 

Poprzyglądać się śpiącemu, zdrowemu (lekko zakatarzonemu - ale to nie choroba:) dziecku. Uronić łezkę, bo przecież jeszcze niedawno nosiłam je w brzuchu i prowokowałam do ruchów (najcudowniejsze uczucie ever:)

 

Popatrzeć przez okno na ludzi, którzy żyją obok mnie, nie wiedząc że istnieję. Spieszących się lub przeciwnie - idących leniwym krokiem...gdzieś...

 

Porozmyślać o kolejnych godzinach tego jakże pięknego dnia..(bo mogę Wam zdradzić, że piękny był...bo tak chciałam).

 

...i wreszcie... zrobić śniadanie - ale tak na spokojnie - bo główny sprawca zamieszania śpi;)

 

"Mamusiu, niedźwiedź mnie gonił" - wstała Ona...moje i taty swego arcydzieło...cud natury...14kg szczęścia...moje lustro - bo gdy proszę aby ubrała skarpetki, ponieważ jest przeziębiona - mówi do mnie "Chyba sobie żartujesz" - opierając ręce o biodra - przemycając lekki uśmiech, tak jak ja to robię, gdy prosi mnie żebym posprzątała Jej pokój bo Ona jest zajęta:)

 

I to są te momenty kiedy rodzic dostrzega, że należy skorygować swoje "teksty" i postawę, bo w małpeczkach naszych odbijamy się jak w lustrze.

 

Życie pędzi dalej a ja o krok za nim, bo nie zamierzam go wyprzedzić - nie śpieszno mi na "tamtą" stronę, nie chcę też żyć tak szybko by przegapić najcenniejsze chwile, ale też nie chcę pozostać w tyle, bo życie jest zbyt piękne, aby je "przespać". 

 

 

 

 

NOCNE WSTAWANIE - BŁOGOSŁAWIEŃSTWO

Nocne wstawanie znane jest szczególnie matkom swych dzieci:) Bo to one muszą nakarmić, przewinąć, "wysikać", pogłaskać, ponosić, przykryć kocykiem...sama już nie pamiętam co tam się w nocy jeszcze dzieje, gdy na wpółprzytomna "usługuję" dziecku wymarzonemu:)

www.nataliajarocka.pl

Gdy moja córka miała 1,5 roku, to usłyszałam od innej matki, że do 2 lat to się skończy...hahahaha....oznajmiam droga inna matko, że córka ma 3 lata i wstaję nadal!!! I powiem więcej...nie wydaje mi się, żebym przez najbliższe 5 lat się wyspała...Sama jako dziecko miałam bardzo silne bóle nóg. Lekarz mówił, że gdy kości rosną (bóle wzrostowe), to wiele dzieci cierpi (głównie nocami). I wtedy moja mama (anioł stróż), leciała po nocach - po ścianach, do cuda swego z kamforą i tarła te biedne bolące nogi... mam dziwne przeczucie, że "wcieranie" mnie nie ominie...a nawet jeśli, to inne kwiatki nam wyskoczą:P

...ale....

Nie lękam się!!! Bo ja tak sobie nawet myślę, że mam niezwykłe szczęście, że mam do kogo wstawać...tzn...ja mam dziecko!!! Czy zdajemy sobie na co dzień sprawę ile kobiet/mężczyzn chciałoby mieć różowego bobasa w domu...a z różnych (często niewiadomych) przyczyn nie mogą:( Nie chcę sobie nawet tego wyobrażać...I jak tylko zaczynam narzekać na zmęczenie...co tam...na chroniczne niewyspanie!!!..to przypominam sobie, jak wielkie mam szczęście, że mam do kogo wstawać i że wstaję do zdrowego dziecka...że moje wstawanie nie wiąże się z przekładanie na drugi bok niepełnosprawnego dziecka (ogromny szacunek dla wszystkich matek chorych dzieci), że nie muszę podłączać, urządzeń "wspomagających życie"....

www.besty.pl

Jak łatwo się w życiu pogubić...jak łatwo brać garściami od życia co najlepsze, zapominając przy tym za "to najlepsze" podziękować!

Jak lekko przychodzi nam narzekać na zmęczenie, nie myśląc o tym, że w ogóle mamy możliwość wstawać z łóżka...Jak szybko wypowiadamy "mam dosyć, nie chce mi się" - gdy w tym samym czasie ktoś dowiaduje się, że nie może mieć dzieci, że ma raka...

Po co o tym piszę? Bo dziś miałam nieprzespaną noc...dziecko gorączkowało...ale dziś nie pomyślałam, że jestem zmęczona...dziś zadzwoniłam do mamy (która opiekuje się moją córką gdy jest chora, a ja muszę być w pracy) i spytałam jak się czuję moja Smerfetka...i usłyszałam, że ma katar, ale jest radosna i ma apetyt...i wiecie co...bardzo się ucieszyłam gdy to usłyszałam...bo to tylko przeziębienie...a ja się kiedyś wyśpię;)

Życzę codziennego wstawania z łóżka:)

ZACZAROWANY URLOP

Nie jestem typem osoby, która czeka na urlop i rozpacza, gdy dobiega on końca...Nie bardzo wiem czy to dobrze czy źle:) Ale nie jestem przemęczona, lubię swoją pracę i koleżanki z pokoju, (póki co) nie planuje podróży dookoła Świata, w domu sprzątam na bieżąco, dziecku poświęcam dużo czas - znajomym raczej też....może dlatego do urlopu mi nie śpieszno:P

Jednak korzystam z przysługującego mi prawa do urlopu wypoczynkowego i dzielę go sobie w miarę moich potrzeb.

Aby urlop miał sens i spełniał swoją funkcję, czyli WYPOCZYNEK - to trzeba umieć się nim cieszyć, z niego korzystać i planować go wtedy, gdy czujemy, że w odpowiedni sposób go wykorzystamy:)

Ja już jestem po urlopie (na razie 7dni, kolejny urlop wybiorę jak poczuję taką potrzebę:). Nie był on długi, ale wypoczęłam, nawdychałam się jodu, pozwiedzałam, wzmocniłam więzi i nie przejmowałam się NICZYM!!!!!

Wydaje mi się, że wprowadziłam pewien ład do sposobu funkcjonowania  w urlopie. Jak to? A no tak, że wcześniej wszystkim się przejmowałam; a czy zabrałam to czy tamto, a czy pogoda będzie, a czy wszystko wypali co zaplanowałam...no i wiele wiele innych obaw. Skutkowało to, napięciem, ogólnym niezadowoleniem i spiralą która sama się przez to nakręca. Urlop sam się nie zorganizuje, taki kierunek jaki mu nadamy w takim będzie podążał. Jeśli nastawiamy się na wypoczynek i relaks to tak właśnie będzie, ale faktycznie musimy tego chcieć.

Zaczarowany urlop to taki, który wraca w myślach po latach. Wspomnienia to nasze zdjęcia, które przywołujemy przez przypadek lub bardzo świadomie. Urlop ma sprzyjać regeneracji, ale ma też być naszą siłą na przyszłość. Nie wyolbrzymiam...myślę, że za małą wagę przywiązujemy do tego co przyjemne, za mało się nagradzamy i za mało cieszymy się z prostych rzeczy. 

Jeśli jesteś po urlopie, to usiądź z filiżanką kawy i przypomnij sobie najfajniejsze momenty z wypoczynku, a jeśli urlop jeszcze przed Tobą to porozmyślaj o tym...jak fajny on będzie.